فصل نهم - ناهار خوري

ماده 57: هر كارگاه كه كارگران آن در همانجا غذا مصرف مي‏نمايند بايد داراي محل مخصوصي با وسعت كافي و تعداد لازم ميز و نيمكت براي عده‏اي كه در يك موقع غذا مي‏خورند باشد. محل غذاخوري بايد داراي روشنايي كافي بوده و پيوسته طبق اصول بهداشتي پاكيزه نگهداري شود.

ماده 58: ظروف غذاخوري بايد هميشه پاك و عاري از هر گونه آلودگي باشد.

ماده 59: كاركنان محل غذاخوري بايد داراي روپوش تميز بوده و نسبت به نظافت شخصي خود مراقبت كامل بنمايند و ماهي يك مرتبه معاينه پزشكي بشوند.

ماده 60: كارگران قبل از ورود به محل غذاخوري بايد دست و روي خود را با صابون بشويند و در صورتي كه با مواد سمي يا عفوني و يا كثيف سر و كار دارند لباس كار خود را تعويض نمايند.

فصل دهم - وسايل استحفاظي فردي

ماده 61: كارفرما موظف است در هر سال دو دست لباس كار مجانا در اختيار هر كارگر بگذارد. لباس كار بايد مناسب با نوع كار باشد و طوري تهيه شود كه كارگر بتواند به راحتي وظايف خود را انجام دهد و موجب بروز سوانح نگردد.

تبصره - به كارگران زن علاوه بر لباس كار بايد سر بند نيز داده شود.

ماده 62: به كارگراني كه با مواد شيميايي كار مي‏كنند بايد علاوه بر لباس كار - بر حسب نوع كار وسايل استحفاظي لازم از قبيل پيش بند و كفش و دستكش مخصوص و عينك و غيره كه آنان را از آسيب مواد مزبور مصون دارد، داده شود.

ماده 63: به كارگراني كه در مجاورت كوره‏هاي ذوب فلز و آهنگري كار مي‏كنند بايد لباس يا پيش‏بند نسوز و نقاب يإ؛ّّ عينك و به كارگراني كه مستقيما با مواد گداخته كار مي‏كنند علاوه بر وسايل فوق دستكش و كفش نسوز داده شود.

ماده 64: براي سيم كشي و هر نوع كار ديگر در ارتفاعات مانند ديوارها و پايه‏هاي بلند و به طور كلي هر محلي كه امكان تعبيه وسايل حفاظتي براي جلوگيري از سقوط كارگر مقدور نباشد بايد به كارگران كمربند اطمينان داده شود.

ماده 65: لباس كارگراني كه با مواد سمي كار مي‏كنند بايد در محل مخصوصي جدا از محل لباس كن عمومي نگاهداري و به ترتيبي شستشو شود كه كارگران را از آسيب نفوذ سم مصون بدارد.

ماده 66:براي كارگراني كه موقع كار در معرض سقوط اجسام قرار دارند بايد كفش حفاظتي و كلاه مخصوص حفاظتي از فلز و يا ماده سخت ديگري كه قابل اطمينان باشد تهيه شود.

ماده 67: كارفرما مكلف است مراقبت نمايد كارگراني كه در نزديكي قسمت‏هاي گردنده ماشين آلات مشغول كار مي‏باشند. موهاي خود را كوتاه نموده و يا به وسيله سربند نگهداري نمايند.

ماده 68: در مواردي كه نوع كار طوري است كه خطراتي براي چشم كارگران وجود دارد از قبيل سمباده و جوشكاري و ماشين‏هاي تراش و نظاير آن كارفرما مكلف است عينك‏هاي مخصوص مناسب با كار در دسترس كارگران بگذارد.

ماده 69: كارفرما مكلف است به كارگراني كه روي شبكه تحت فشار برق كار مي‏كنند و در معرض خطر برق زدگي هستند علاوه بر ابزار مخصوص دستكش و كفش و كلاه مخصوص عايق الكتريسيته بدهد.

ماده 70: در مواردي كه جلوگيري از انتشار گرد و غبار و مواد شيميايي و يا تهويه محيط آلوده به مواد مزبور از لحاظ فني ممكن نباشد كارفرما موظف است ماسك و يا وسايل استحفاظي متناسب ديگري تهيه و در اختيار كارگر مربوطه قرار دهد.

ماده 71: در محيطهاي مرطوب و در مورد كارهايي كه در آب انجام مي‏شود كارفرما بايد به تناسب نوع كار كفش يا چكمه‏هاي لاستيكي و در صورت لزوم دستكش‏هاي غير قابل نفوذ تهيه و در دسترس كارگران بگذارد.

ماده 72: به كارگراني كه با اشياء و مواد برنده (از قبيل اوراق فلزي و جام‏هاي شيشه و خرده شيشه و غيره) كار مي‏كنند بايد دستكش‏هاي متناسب با نوع كار داده شود.

ماده 73: كارفرما مكلف است به وسيله مسئولين فني خود كليه وسايل استحفاظي را مرتباً بازرسي و در صورت لزوم تعمير و يا تعويض نمايد تا پيوسته وسايل مزبور براي تامين حفاظت كارگران آماده باشد.

ماده 74: كارفرما مكلف است مراقبت نمايد كه كارگران مرتبا از وسايل استحفاظي كه به وسيله او تهيه و در اختيار آنان گذاشته شده استفاده نمايند. عدم استفاده از وسايل مزبور قصور در انجام وظيفه محسوب مي‏شود.

فصل يازدهم - كمك‏هاي اوليه

ماده 75: كارفرما مكلف است در صورت امكان مركزي براي استفاده فوري بيماران يا اشخاص آسيب ديده تحت نظر يك يا چند پزشك يا پزشكيار تاسيس نمايد و در صورت عدم امكان بايد يك يا چند قفسه محتوي داروها و لوازم كمك‏هاي اوليه متناسب با تعداد كارگران و نوع خطرات كارگاه در نقاطي كه دسترسي فوري به آن‏ها براي كارگران ميسر باشد ايجاد نمايد.

مراكز كمك‏هاي اوليه و محل نصب قفسه‏ها بايد به وسيله علايم مخصوص بصورتي مشخص باشد كه كليه كارگران از محل آن مطلع باشند. كارفرماياني كه كارگران آنان مشمول مقررات بيمه‏هاي اجتماعي مي‏باشند مي‏توانند در صورت وقوع حادثه ناشي از كار يا بيماري حرفه‏اي هزينه انجام كمك‏هاي اوليه را طبق مقررات قانوني بيمه‏هاي اجتماعي كارگران از سازمان تامين اجتماعي دريافت نمايند.

ماده 76: در كارگاه‏هايي كه به سبب نوع كار احتمال مخاطرات مهم از قبيل خفگي و برق‏زدگي و امثال آن‏ها وجود دارد كارفرما مكلف است براي نجات كارگر آسيب ديده پيش‏بيني‏هاي لازم را بنمايد.

ماده 77: كارفرما مكلف است به محض اطلاع از ابتلا يكي از كارگران به امراض واگير مراتب را به اولين پست وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشكي و همچنين به سازمان تامين اجتماعي اطلاع دهد.

ماده 78: كارفرما مكلف است دستورات بهداشتي مربوط به كارگاه خود و همچنين دستورات بهداشتي مربوط به امراض واگير و امراضي كه به صورت همه‏گيري در آمده است براي اطلاع كارگران در محل‏هاي مناسب نصب نمايد.

ماده 79: كارفرما موظف است آمار بيماران و حادثه ديدگان خود را در آخر هر ماه به ادارات كار محل ارسال دارد.

ماده 80: متخلفين از اجراي مقررات آن آيين نامه مشمول جرايم پيش بيني نشده در فصل يازدهم قانون كار خواهد بود.

پايان