بخشنامه
شورايعالي كار با حضور نمايندگان سه گروه (دولت، كارفرمايان و كارگران) در جلسه مورخ 22/12/86، پس از بحث و بررسي راجع به تعين حداقل مزد سال 1387، در اجراي ماده 41 قانون كار با درنظر گرفتن مصالح كارگران در انطباق هر چه بيشتر ميزان درآمد آنان با سطح معيشت و هم چنين با توجه به مقتضيات بنگاه هاي توليدي و كارفرمايان و شرايط اقتصادي جامعه موارد زير را با اتفاق آرا مورد تصويب قرار داد.
- از اول سال 1387 حداقل مزد روزانه با نرخ يكسان براي كليه كارگران مشمول قانون كار (اعم از قرارداد دائم يا موقت) مبلغ 73200 ريال(هفتاد و سه هزار و دويست ريال) تعيين مي گردد. همچنين از اول سال 1387 ساير سطوح مزدي نيز روزانه 5 درصد مزد ثابت يا مزد مبنا (موضوع ماده 36 قانون كار) باضافه روزانه 9150 ريال به نسبت آخرين مزد در سال 1386 افزايش مي يابد در صورتيكه با اين افزايش مزد روزانه كارگر كمتر از 73200 ريال شود ملاك همان 73200 ريال است.
- به كارگراني كه در سال 1387 داراي يكسال سابقه كار شده، و يا يكسال از دريافت آخرين پايه سنواتي آنان گذشته باشد، روزانه مبلغ 1250 ريال نيز به عنوان پايه (سنوات) پرداخت خواهد شد.
تبصره1: پرداخت مبلغ مربوط به پايه سنواتي كارگران مشمول طرح هاي طبقه بندي مشاغل مصوب وزارت كار و اموراجتماعي با در نظر گرفتن رقم فوق الذكر براي گروه يك با توجه به دستورالعمل و جدول اعلامي توسط اداره كل نظارت بر نظام هاي جبران خدمت صورت مي گيرد.
تبصره 2: به كارگران فصلي به نسبت مدت كاركردشان در سال 1386، ميزان مقرر در اين بند (يا تبصره يك آن حسب مورد) تعلق خواهد گرفت.
- براي تأمين كالاهاي موضوع بن كارگري در سال 1387 بابت هر كارگر (اعم از متأهل يا مجرد) ماهانه مبلغ 100.000 ريال توسط كارفرما بايستي اختصاص يابد كه نحوه پرداخت اين مبلغ مطابق روال سال گذشته (1386) خواهد بود.
- ضوابط مربوط به چگونگي نحوه اعمال افزايش مقرر در بند 1 و تبصره يك بند 2 در كارگاه هايي كه داراي طرح طبقه بندي مشاغل مي باشند و نيز در مورد كارگران كارمزدي و هم چنين چگونگي ارتقاء طبقه شغلي به موجب دستورالعمل هاي اداره كل نظارت بر نظام هاي جبران خدمت خواهد بود.
- مقررات اين مصوبه شامل حال دانش آموزان و دانشجوياني كه در در ايام تعطيلات تابستاني در سال 1387 به طور موقت در كارگاه اشتغال مي يابند نخواهد شد.
- واحدهاي مشمول قانون كار به منظور ايجاد رابطه هر چه بيشتر مزد و مزايا با بهره وري و توليد و ايجاد انگيزه بيشتر دربين كاركنان خود، علاوه بر اجراي اين مصوبه مي توانند نسبت به افزايش و برقراري مزايا در قالب موافقت نامه هاي كارگاهي و پيمان هاي دسته جمعي و پس از تأييد وزارت كار و امور اجتماعي اقدام نمايند.
سيد محمد جهرمي
فصل نهم - ناهار خوري
ماده 57: هر كارگاه كه كارگران آن در همانجا غذا مصرف مينمايند بايد داراي محل مخصوصي با وسعت كافي و تعداد لازم ميز و نيمكت براي عدهاي كه در يك موقع غذا ميخورند باشد. محل غذاخوري بايد داراي روشنايي كافي بوده و پيوسته طبق اصول بهداشتي پاكيزه نگهداري شود.
ماده 58: ظروف غذاخوري بايد هميشه پاك و عاري از هر گونه آلودگي باشد.
ماده 59: كاركنان محل غذاخوري بايد داراي روپوش تميز بوده و نسبت به نظافت شخصي خود مراقبت كامل بنمايند و ماهي يك مرتبه معاينه پزشكي بشوند.
فصل دهم - وسايل استحفاظي فردي
ماده 61: كارفرما موظف است در هر سال دو دست لباس كار مجانا در اختيار هر كارگر بگذارد. لباس كار بايد مناسب با نوع كار باشد و طوري تهيه شود كه كارگر بتواند به راحتي وظايف خود را انجام دهد و موجب بروز سوانح نگردد.
تبصره - به كارگران زن علاوه بر لباس كار بايد سر بند نيز داده شود.
ماده 62: به كارگراني كه با مواد شيميايي كار ميكنند بايد علاوه بر لباس كار - بر حسب نوع كار وسايل استحفاظي لازم از قبيل پيش بند و كفش و دستكش مخصوص و عينك و غيره كه آنان را از آسيب مواد مزبور مصون دارد، داده شود.
ماده 63: به كارگراني كه در مجاورت كورههاي ذوب فلز و آهنگري كار ميكنند بايد لباس يا پيشبند نسوز و نقاب يإ؛ّّ عينك و به كارگراني كه مستقيما با مواد گداخته كار ميكنند علاوه بر وسايل فوق دستكش و كفش نسوز داده شود.
ماده 64: براي سيم كشي و هر نوع كار ديگر در ارتفاعات مانند ديوارها و پايههاي بلند و به طور كلي هر محلي كه امكان تعبيه وسايل حفاظتي براي جلوگيري از سقوط كارگر مقدور نباشد بايد به كارگران كمربند اطمينان داده شود.
ماده 65: لباس كارگراني كه با مواد سمي كار ميكنند بايد در محل مخصوصي جدا از محل لباس كن عمومي نگاهداري و به ترتيبي شستشو شود كه كارگران را از آسيب نفوذ سم مصون بدارد.
ماده 66:براي كارگراني كه موقع كار در معرض سقوط اجسام قرار دارند بايد كفش حفاظتي و كلاه مخصوص حفاظتي از فلز و يا ماده سخت ديگري كه قابل اطمينان باشد تهيه شود.
ماده 67: كارفرما مكلف است مراقبت نمايد كارگراني كه در نزديكي قسمتهاي گردنده ماشين آلات مشغول كار ميباشند. موهاي خود را كوتاه نموده و يا به وسيله سربند نگهداري نمايند.
ماده 68: در مواردي كه نوع كار طوري است كه خطراتي براي چشم كارگران وجود دارد از قبيل سمباده و جوشكاري و ماشينهاي تراش و نظاير آن كارفرما مكلف است عينكهاي مخصوص مناسب با كار در دسترس كارگران بگذارد.
ماده 69: كارفرما مكلف است به كارگراني كه روي شبكه تحت فشار برق كار ميكنند و در معرض خطر برق زدگي هستند علاوه بر ابزار مخصوص دستكش و كفش و كلاه مخصوص عايق الكتريسيته بدهد.
ماده 70: در مواردي كه جلوگيري از انتشار گرد و غبار و مواد شيميايي و يا تهويه محيط آلوده به مواد مزبور از لحاظ فني ممكن نباشد كارفرما موظف است ماسك و يا وسايل استحفاظي متناسب ديگري تهيه و در اختيار كارگر مربوطه قرار دهد.
ماده 71: در محيطهاي مرطوب و در مورد كارهايي كه در آب انجام ميشود كارفرما بايد به تناسب نوع كار كفش يا چكمههاي لاستيكي و در صورت لزوم دستكشهاي غير قابل نفوذ تهيه و در دسترس كارگران بگذارد.
ماده 72: به كارگراني كه با اشياء و مواد برنده (از قبيل اوراق فلزي و جامهاي شيشه و خرده شيشه و غيره) كار ميكنند بايد دستكشهاي متناسب با نوع كار داده شود.
ماده 73: كارفرما مكلف است به وسيله مسئولين فني خود كليه وسايل استحفاظي را مرتباً بازرسي و در صورت لزوم تعمير و يا تعويض نمايد تا پيوسته وسايل مزبور براي تامين حفاظت كارگران آماده باشد.
ماده 74: كارفرما مكلف است مراقبت نمايد كه كارگران مرتبا از وسايل استحفاظي كه به وسيله او تهيه و در اختيار آنان گذاشته شده استفاده نمايند. عدم استفاده از وسايل مزبور قصور در انجام وظيفه محسوب ميشود.
فصل يازدهم - كمكهاي اوليه
ماده 75: كارفرما مكلف است در صورت امكان مركزي براي استفاده فوري بيماران يا اشخاص آسيب ديده تحت نظر يك يا چند پزشك يا پزشكيار تاسيس نمايد و در صورت عدم امكان بايد يك يا چند قفسه محتوي داروها و لوازم كمكهاي اوليه متناسب با تعداد كارگران و نوع خطرات كارگاه در نقاطي كه دسترسي فوري به آنها براي كارگران ميسر باشد ايجاد نمايد.
مراكز كمكهاي اوليه و محل نصب قفسهها بايد به وسيله علايم مخصوص بصورتي مشخص باشد كه كليه كارگران از محل آن مطلع باشند. كارفرماياني كه كارگران آنان مشمول مقررات بيمههاي اجتماعي ميباشند ميتوانند در صورت وقوع حادثه ناشي از كار يا بيماري حرفهاي هزينه انجام كمكهاي اوليه را طبق مقررات قانوني بيمههاي اجتماعي كارگران از سازمان تامين اجتماعي دريافت نمايند.
ماده 76: در كارگاههايي كه به سبب نوع كار احتمال مخاطرات مهم از قبيل خفگي و برقزدگي و امثال آنها وجود دارد كارفرما مكلف است براي نجات كارگر آسيب ديده پيشبينيهاي لازم را بنمايد.
ماده 77: كارفرما مكلف است به محض اطلاع از ابتلا يكي از كارگران به امراض واگير مراتب را به اولين پست وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشكي و همچنين به سازمان تامين اجتماعي اطلاع دهد.
ماده 78: كارفرما مكلف است دستورات بهداشتي مربوط به كارگاه خود و همچنين دستورات بهداشتي مربوط به امراض واگير و امراضي كه به صورت همهگيري در آمده است براي اطلاع كارگران در محلهاي مناسب نصب نمايد.
ماده 79: كارفرما موظف است آمار بيماران و حادثه ديدگان خود را در آخر هر ماه به ادارات كار محل ارسال دارد.
ماده 80: متخلفين از اجراي مقررات آن آيين نامه مشمول جرايم پيش بيني نشده در فصل يازدهم قانون كار خواهد بود.
پايان
ماده 29: نصب و امتحان و يا تنظيم وسايل و ادوات الكتريكي بايد فقط توسط اشخاصي كه صلاحيت فني آنها محرز باشد انجام گيرد و متخصص قبل از شروع به كار آن را مورد آزمايش قرار دهد.
ماده 30: براي جلوگيري از ازدياد سيمهاي متحرك و آزاد لازم است به مقدار كافي پريز در محلهاي مناسب نصب گردد تا به سهولت بتوان از آنها استفاده نمود.
ماده 31: پوششها و زره كابلهاي برق و لولهها و بستها و متعلقات و همچنين حفاظها و ساير قسمتهاي فلزي وسايل برق كه مستقيما تحت فشار برق نيستند براي جلوگيري از بروز خطرات احتمالي بايد اتصال زمين موثري داشته باشند.
ماده 32: سيمهاي اتصال زمين بايد داراي ضخامت كافي و در نتيجه مقاومت كم باشند تا بتوانند با حداكثر جريان احتمالي كه در اثر از بين رفتن و يا خراب شدن عايق بوجود آيد استقامت داشته باشند. ضمناً بايد در مدار جريان وسايل پيشبيني شود كه در صورت پيدا شدن نقصي كه موجب اتصال جريان برق به زمين گردد تمام مدار يا قسمت معيوب آن را قطع كند.
ماده 33: در نقاطي كه احتمال صدمه به سيمهاي اتصال زمين ميرود بايستي به وسيله مكانيكي آنها را محافظت نمود.
ماده 34: در مورد دستگاههاي الكتريكي متحرك كه داراي قسمتهاي فلزي بدون عايق باشند اعم از اين كه با جريان متناوب كار كنند يا دائم بايد احتياطات زير به عمل آيد.
ب - بكار بردن دستگاههاي الكتريكي متحرك با ولتاژ بيش 250 ولت ممنوع است.
ج - در مواردي كه بكار بردن سيم اتصال زمين موثر مقدور نباشد بايد جرياني با ولتاژ كمتر بكار برده شود.
د - در محيطهاي آماده به اشتعال و همچنين در مجاورت مواد قابل اشتعال بايد فقط از وسايل مخصوص الكتريكي متحركي استفاده شود كه از لحاظ عدم ايجاد اشتعال اطمينان بخش باشد.
ماده 35: در مدت تعمير شبكه برق بايد آن را به وسيله كليد از منبع جريان قطع و به زمين متصل نمود و در صورت لزوم بين سيمهاي شبكه نيز اتصال مستقيم برقرار كرد.
ماده 36: در محيطي كه خطوط تحت فشار برق وجود دارد تعمير يا نصب ماشين آلات و دستگاهها يا سيمكشي يا هر عمل ديگر كه ممكن است ايجاد برقزدگي نمايد اكيدا ممنوع و فقط پس از قطع جريان برق انجام آن مجاز خواهد بود.
ماده 37: سيمها و كابلهاي برق بايد داراي روپوش عايق مناسب با فشار الكتريسيته و ساير شرايط موجوده (رطوبت و گرما - ضربه و سايدگي و غيره) بوده و روي اصول فني نصب و حتي الامكان در لوله و يا كانال قرار گرفته باشند.
ماده 38:سيمهاي پل گردان - جراثقال و ساير سيمهايي را كه نميتوان عايق نمود بايد طوري در حفاظ قرار داد كه از اتصال احتمالي جلوگيري شود.
ماده 39: در كارگاههايي كه مواد منفجره و يا گازهاي قابل احتراق و مواد قابل اشتعال توليد ميشود بايستي اتصالهاي برقي به نحوي باشند كه ايجاد جرقه ننمايد و از موتورهايي كه طبق اصول فني براي اين قبيل كارها ساخته شده استفاده شود.
ماده 40: كليه ماشين آلات و دستگاههايي كه احتمال توليد الكتريسيته ساكن دارد بايد اتصال زمين موثر داشته باشند تا از تراكم بارهاي اكتريسيته ساكن روي آنها جلوگيري شود.
فصل هفتم - آب آشاميدني
ماده 42: در كليه كارگاهها كارفرما مكلف است آب آشاميدني گوارا و سالم به مقدار كافي در مخازن سربسته و محفوظ كه طبق اصول بهداشت ساخته و نگاهداري شود در دسترس كارگران بگذارد.
ماده 43: به كارگراني كه در گرماي زياد براي مدت مديدي كار ميكنند بايد قرصهاي نمك طعام داده شود.
ماده 44: استفاده از ليوان عمومي براي آشاميدن آب ممنوع است.
ادامه دارد
ماده 1: كليه كارگاههاي موجود و كارگاههايي كه در آتيه تاسيس ميشوند بايد مقررات عمومي مربوط به حفاظت و بهداشت كار را كه در اين آيين نامه مقرر ميشود به استناد ماده 58 قانون كار رعايت نمايند.
فصل اول - ساختمان
ماده 2: ساختمان كارگاهها و كارخانهها بايد با وضع آب و هواي محل متناسب باشد.
ماده 3: براي هر كار كارگر در كارگاه حداقل بايد 12 متر مكعب فضا منظور گردد و فضاي اشغال شده به وسيله ماشين آلات يا ابزار و اثاثيه مربوط به كار همچنين فضاي بالاتر از ارتقاع سه متر جزء فضاي مزبور محسوب نميشود.
ماده 4: سقف و بدنه و كف عمارات كارگاه بايد با مصالحي ساخته و اندود شود كه از نفوذ رطوبت به داخل كارگاه جلوگيري نمايد و حتي الامكان مانع نفوذ گرما و يا سرماي خارج گردد.
ماده 5: كف عمارات كارگاه بايد هموار و بدون حفره بوده و به نحوي مناسب مفروش شود كه قابل شستشو باشد و توليد گرد و غبار نكند و موجب لغزيدن كارگران نگردد.
ماده 7:در صورتي كه در ساختمان كارگاه دهانهها يا سوراخهايي موجود باشد كه احتمال سقوط اشخاص برود بايد به وسيله نصب پوششهاي فلزي محكم و نردههايي كه حداقل ارتفاع آن 60 سانيمتر باشد موجبات جلوگيري از سقوط اشخاص و رفع خطر به عمل آيد.
ماده 8: عرض پلكان عمومي كارگاه بايد حداقل 120 سانتيمتر و پاگردهاي آن متناسب با عرض مزبور باشد. در مورد پلكانهايي كه بيش از چهار پله دارد در طرف باز پلكان بايد نرده محكم نصب شود و در مسير پلكان نبايد هيچ گونه مانعي وجود داشته باشد.
ماده 9: عمارات كارگاه بايد به تناسب وسعت محل كار به اندازه كافي در و پنجره براي ورود نور و هوا داشته باشد.
ماده 10: كارگاههايي كه وسايل كار و نوع محصول آن طوري است كه بيشتر در معرض حريق واقع ميشود حتي الامكان بايد با مصالح نسوز ساخته شوند.
فصل دوم – روشنايي
ماده 11: در هر كارگاه بايستي روشنايي كافي (طبيعي يا مصنوعي) متناسب با نوع كار و محل تامين شود. در صورتي كه براي روشنايي از نور مصنوعي قوي استفاده شود بايد براي ممانعت از ناراحتي چشم حبابهاي مخصوصي نصب گردد.
ماده 12: كليه پنجرههاي بدنه و سقف كه جهت روشنايي اطاقها تعبيه شده و كليه چراغها و حبابها بايد نظيف نگه داشته شود.
فصل سوم - تهويه و حرارت
ماده 14: در كارگاههايي كه دود و يا گاز و يا گرد و غبار و يا بخارهاي مضر ايجاد ميشود بايد مواد مزبور با وسايل فني موثر طوري از محل توليد به خارج كارگاه هدايت شود كه مزاحمت و خطري براي كارگران ايجاد ننمايد.
ماده 15: در كارگاههايي كه تهويه طبيعي كافي نباشد بايد از وسايل تهويه مصنوعي استفاده شود.
ماده 16: هر كارگاه بايد داراي وسايلي باشد كه در زمستان و تابستان درجه حرارت داخلي آن به وضع قابل تحملي نگاهداري شود.
فصل چهارم - جلوگيري از آتش سوزي و مبارزه با حريق
ماده 17: در هر سالن كار به تناسب تعداد كارگران بايد درهاي يك طرفهاي كه به خارج باز شوند به نام درهاي نجات وجود داشته باشد و درهاي مزبور به راهروها و يا معابر خروجي ساختمان منتهي شوند.
ماده 18: درهاي خروجي نجات هيچ وقت نبايد قفل باشد و بايد به وسيله علايم و يا چراغهاي مخصوصي از داخل مشخص باشد.
ماده 19: كليه پلكانها و پاگردها در ساختمانهاي بلندتر از دو طبقه (طبقه اول 5 متر و ساير طبقات هر كدام 4 متر محاسبه ميشود) بايد با مصالح ساختماني نسوز ساخته شوند.
ماده 20: درهايي كه به طرف پلكان باز ميشود بايد لااقل فاصلهاي به اندازه عرض در تا نخستين پله براي توقف داشته باشد.
ماده 23: در نقاطي كه مواد منفجره و يا مواد سريع الاحتراق با سريع الاشتعال وجود دارد استعمال دخانيات و روشن كردن و حمل كبريت - فندك و امثال آنها بايد ممنوع گردد.
ماده 24: در موارد زير تعبيه و نصب برقگير الزامي است.
الف - ساختمانهايي كه در آن مواد قابل احتراق و يا انفجار توليد و يا ذخيره و انبار ميشود.
ب - تانكها و مخازني كه بنزين و نفت و روغن و يا مواد قابل اشتغال ديگر در آنها نگهداري ميشود.
ج - كورههاي مرتفع و دوكشهاي بلند.
فصل پنجم - ماشين آلات، پوشش و حفاظ ماشين آلات
ماده 25: كليه قسمتهاي انتقال دهنده نيرو (ترانسميسيون) از قبيل تسمه، فلكه، زنجير و چرخ دنده و امثال آن و همچنين قسمتهايي از ماشينها كه امكان ايجاد سانحه براي كارگر داشته باشد بايد داراي پوشش و يا حفاظ با استقامت كافي باشد.
ماده 26: قبل از شروع به تعمير و نظافت و روغن كاري ماشينها بايد به طور اطمينان بخشي آنها را متوقف ساخت.
تبصره - هنگام راه انداختن ماشينها به منظور آزمايش يا پس از تعمير لازم است اين كار با ابزار مطمئن به وسيله متخصصين فني تحت نظر مدير فني و يا نماينده فني ذي صلاحيت او انجام گيرد.
ماده 27: در موقع تعمير تانكها و مخازن مواد خطرناك و قابل احتراق و اشتعال و انفجار از قبيل مخازن بنزين و نفت و روغن و غيره بايد مخازن مذكور تخليه و سپس به خوبي شستشو شود به طوري كه هر گونه مواد زائد و خطرناك از جدار داخلي آن زائل گردد و براي آن كه گازهاي موجوده احتمالي بكلي خارج شود بايد دريچههاي مخازن باز بوده و به وسايل لازم تهويه گردد.
ادامه دارد
تعريف - وسايل حفاظت انفرادي عبارتند از:
لباس كار - پيش بند - كلاه فلزي (كاسك) - كلاه كار و سربند - ماسك جوشكاري و عينك و ساير انواع ماسكها - حفاظ گوش - كمربند حفاظ - انواع دستكشها - كفش و چكمه و گتر.
فصل اول - لباس كار
ماده 1: لباس كار بايستي با توجه به خطراتي كه در حين كار براي كارگر مربوطه پيش آمد مينمايد انتخاب شده و به ترتيبي باشد كه از بروز خطرات تا حد ممكن جلوگيري نمايد.
ماده 2: لباس كار بايد مناسب با بدن كارگر استفاده كننده بوده و هيچ قسمت آن آزاد نباشد كمر آن هميشه بسته و جيبهاي آن كوچك بوده و حتي الامكان تعداد جيبها كم باشد.
ماده 3: كارگراني كه با ماشين كار ميكنند و يا در جوار ماشين آلات مشغول كار هستند بايد لباس كاري در بر داشته باشند كه هيچ قسمت آن باز و يا پاره نباشد، بستن كراوات، آويزان نمودن زنجير ساعت و كليد و نظائر آنها روي لباس كار اكيداً ممنوع است.
ماده 4: در محل كاري كه احتمال خطر انفجار و يا حريق باشد استفاده از يقه نورگير (آفتاب گردان) و زه و دسته عينك كه از انواع سلولوئيد ساخته شدهاند و همچنين همراه داشتن ساير مواد قابل اشتعال براي كارگران مربوطه اكيداً ممنوع است.
ماده 5: در صورتي كه انجام كاري ايجاب نمايد كه كارگر آستين لباس كار خود را مستمراً بالا بزند بايستي از لباس كار آستين كوتاه استفاده نمايد.
ماده 6: كارگراني كه در محيط آلوده به گرد و غبار قابل اشتعال و انفجار و يا مسموم كننده بكار اشتغال دارند نبايد لباسهاي جيب دار و يا لبه دار (دوبل شلوار) در بر داشته باشند چون ممكن است گرد و غبار مزبور در چين و لبه لباس باقي بماند.
ماده 7: لباس و كلاه حفاظتي (باشلق) مخصوص كارگراني كه با مواد خورنده و يا مضر كار ميكنند بايد آب و گاز در آن نفوذ ننموده و جنس آن مناسب با نوع ماده و يا موادي كه با آنها كار ميكنند باشد.
ماده 8: لباس نسوز مخصوص حفاظت در مقابل حريق و يا انفجاري كه ممكن است ناگهان در حين انجام كار پديد آيد بايد لباس كاملي كه با شلق و دستكش و كفش از يك تكه و سر هم است ساخته شده باشد.
ماده 9: وسايل حفاظتي كارگراني كه با مواد راديواكتيو كار ميكنند بايد طبق نمونههاي مخصوصي كه به تصويب وزارت كار رسيده است باشد.
فصل دوم - پيش بند
ماده 10: در وسايل قطعات دوار و متحرك ماشينها و همچنين در جوار آنها نبايد از پيش بند استفاده شود.
ماده 11: چنانچه در مقابل و يا در جوار قطعات دوار و متحرك ماشينها استفاده از پيش بند ضروري باشد بايد پيش بند مزبور از دو تيكه تهيه شود بهطوريكه قسمت پايين تنه از قسمت بالا تنه مجزا بوده و به قسمي بسته شود تا در مواردي كه بطور اتفاق قسمتي از آن را ماشين در حال كار بگيرد فوراً و به سهولت باز شود و بدين ترتيب خطري متوجه كارگر مربوطه ننمايد.
ماده 12: پيش بندهاي مخصوص كارگراني كه در مقابل شعله و با آتشهاي بدون حفاظ و يا در مقابل فلزات مذاب كار ميكنند بايد تمام سينه را پوشانيده و از جنسي تهيه شود كه در برابر آتش كاملاً مقاومت داشته باشد.
ماده 13: پيش بند مخصوص كارگراني كه با مايعات خورنده مثل اسيدها و مواد قليايي سوزاننده كار ميكنند بايد از كائوچوي طبيعي يا صنعتي و يا از مواد ديگري تهيه گردد كه در مقابل مايعات خورنده مقاومت داشته و تمام سينه را نيز بپوشاند.
ماده 14: پيش بندهاي سربي براي حفاظت در مقابل اشعه ايكس بايد جناق و تمام قفسه سينه را پوشانده و 30 تا 40 سانتيمتر پايينتر از كمر را نيز محفوظ نگهدارد.
ماده 15: قدرت حفاظت پيش بندهاي سربي بايد لااقل معادل ضخامت يك ميليمتر سرب خالص باشد.
فصل سوم - كاسك (كلاه خود)
ماده 16: كارگراني كه مواجه با خطر سقوط يا پرتاب شيئي روي سرشان هستند بايد از كاسك فلزي استفاده نمايند.
ماده 17: وزن كاسك (كلاه خود) بطور كامل نبايد از 400 گرم تجاوز نمايد.
ماده18: كاسك بايد از مواد غيرقابل احتراق ساخته شده و در مقابل جريان برق عايق باشد.
ماده 19: به منظور حفاظت سر، صورت، پشت، گردن دور تا دور كاسك بايد لبه دار باشد.
ماده 20: براي كار در فضاي نسبتاً كوچك و تنگ كاسك بايد كوتاه بوده و در صورت لزوم فاقد لبه باشد.
ماده 21: كاسكهايي كه در فضاي خيلي مرطوب مورد استفاده قرار ميگيرند بايد از نظر رطوبت غيرقابل نفوذ باشند.
ماده 22: نوارها و چرم داخل كاسك بايد به سهولت قابل تعويض باشند.
ماده 23: استفاده از كاسكي كه متعلق به شخص ديگري بوده بايد قبلاً داخل آن ضدعفوني گردد و در صورت لزوم چرم و نوارهاي داخل آن تعويض شود.
ماده 24: كارگراني كه داراي موهاي بلند هستند بخصوص كارگران زن كه با ماشين كار ميكنند و يا در جوار آن مشغول كار هستند بايد به وسيله سربند و يا وسيله حفاظتي ديگري موهاي سر خود را كاملاً بپوشانند.
ماده 25: سربند كارگراني كه در مقابل آتش و يا جرقه و يا مواد مذاب و يا امثال آن كار ميكنند بايد از جنسي تهيه شده باشد كه به آساني مشتعل نگردد و در مقابل شستن و ضدعفوني كردن به وسيله تركيبات صنعتي مقاومت كافي داشته باشند.
ماده 26: نظافت و تميز كردن سربندها بايد به سهولت انجام گيرد.
فصل چهارم - حفاظت چشمها - عينك
ماده 27: كليه كار آنها ممكن است ايجاد خطري براي چشمهايشان بنمايد بايد از وسايل حفاظتي مخصوص چشم استفاده نمايند.
ماده 28: كارگراني كه از چشم ضعيف بوده و محتاج به داشتن عينكهاي نمرهاي هستند بايد از عينكهاي حفاظتي به شرح زير استفاده نمايند.
الف- عينكهاي حفاظتي كه تواماً باعينك نمرهايديد و حفاظتچشمكارگران راتامين نمايد.
ب - عينكهاي حفاظتي كه روي عينكهاي نمرهاي قرار ميگيرند به شرط آنكه هيچگونه تغييري در وضع استقرار عينك اصلي ايجاد نشود.
ج - عينكهاي حفاظتي كه شيشه نمرهاي آن زير شيشه حفاظتي قرار دارد.
ماده 29: شيشه و يا هرگونه ماده پلاستيكي شفاف كه براي عينكهايي حفاظتي ساخته ميشوند بايد:
الف- درمقابل كاري كهعينك بهمنظور آنكار اختصاص دادهشده مقاومتكافي داشتهباشد.
ب - عاري از حباب هوا - ترك - موج و يا هرگونه عيب ديگري باشد.
ماده 30: بغير از شيشههاي نمرهاي، سطح داخلي و خارجي شيشههاي حفاظتي بايد موازي بوده و هيچگونه خميدگي نداشته باشد.
ماده 31: عرض شيشههاي عينك حفاظتي بايد 5/44 ميليمتر و طول آن 38 ميليمتر باشد.
ماده 32: قطر دايره شيشههاي عينكهاي مدور غيرنمرهاي بايد لااقل 50 ميليمتر باشد.
ماده 33: شيشههايي كه منحصراً جهت حفاظت در مقابل خطر پرتاب ذرات اجسام و ضربه اختصاص داده ميشوند بايستي لااقل قدرت عبور 80% نور سطح كار داشته باشد.
ماده 34: زههاي عينك بايد سبك و محكم بوده و كاملاً روي صورت چسبيده باشند و در صورت لزوم مجهز به حفاظهاي جانبي گردند.
ماده 35: مقاومت شيشههاي عينكهاي حفاظتي براي كارهاي برش، پرچ كاري، سنگ زدن و صيقل كردن، كار با سنگ سمباده سنگ تراش و ساير كارهاي مشابه بايستي به تصويب وزارت كار برسد.
ماده 36: قاب عينكهاي حفاظتي براي كارگراني كه در مقابل باد و يا گرد و غبار كار ميكنند بايد قابل انعطاف بوده و كاملاً با صورت كارگر تطبيق نمايد.
ماده 37: عينكهاي حفاظتي براي كارگراني كه با فلزات مذاب كار ميكنند بايد در مقابل حرارت استقامت داشته و نوع آنها با تشخيص و تصويب وزارت كار انتخاب گردد.
ماده 38: عينكهاي حفاظتي براي كارگراني كه با مايعات خورنده از قبيل اسيدها و قلياها كار ميكنند بايد در اطراف داخل زه مجهز به جنسي نرم و نسوز و قابل انعطاف (مانند عينك اسكي) باشند تا عينك كاملاً در اطراف چشم به صورت كارگر چسبيده و مانع نفوذ ترشح مايعات مذكور از منافذ تهويه به داخل چشم گردد.
ماده 39: عينكهاي حفاظتي براي كارگراني كه در مقابل دودهاي خطرناك يا ناراحت كننده براي چشمها كار ميكنند بايد داراي قابي باشند كه از طرف داخل مجهز به جنسي نرم و نسوز و قابل انعطاف بوده و كاملاً روي صورت كارگر چسبيده و هيچگونه منفذي نداشته باشند.
ماده 40: عينكهاي حفاظتي كلاه با ماسك جوشكاري براي كارگراني كه با استيلن يا برق جوشكاري ميكنند و يا در مقابل كورههايي كه داراي تشعشعات خيره كننده هستند مشغول كار ميباشند بايد مجهز به شيشه رنگي (فيلتردار) جهت جذب تشعشعات مذكور بوده و تعيين نوع و اندازه شيشههاي آنها به تصويب وزارت كار رسيده باشد.
ماده 41: ماسكهاي طلقي براي حفاظت صورت و چشم در مقابل ضربات خفيف و جرقه بايد كاملاً شفاف و نسوز و بدون عيب باشند به قسمي كه مانع از ديد كارگر نشوند.
ماده 42: عينك حفاظتي كه مورد استفاده قرار گرفته است قبل از آنكه به كارگر ديگري داده شود بايد:
الف - ضدعفوني گردد.
ب - كليه قسمتهاي آن كه غيرقابل ضدعفوني كردن است تعويض شوند.
ماده43: كليه عينكها و ماسكهاي طلقي درموقعي كه مورداستفاده قرار نميگيرند بايد در جلد مخصوص نگهداري شوند تا در اثر تماس با روغن و چربي و ساير مواد خرابنگردند.
ماده 44: عينكهاي حفاظتي و ماسكهاي طلقي مرتباً بايد مورد بازديد و كنترل قرار گيرند و قسمتهاي آسيب ديده آنها فوراً تعويض شوند.
فصل پنجم - حفاظ گوشها
ماده 45: هرگاه در محيط كار صداها شديد و مداوم باشد اشخاصي كه در آن محيط كار ميكنند بايستي از وسايل حفاظتي پرده گوش استفاده نمايند.
ماده 46: حفاظ پرده گوش بايد داراي شرايط ذيل باشد:
الف - همهروزه تميز شود مگر انواعي كه پس از يك مرتبه استعمال بايد دورانداخته شود.
ب - قبل از آنكه شخص ديگري از آن استفاده نمايد ضدعفوني گردد.
ماده 47: وسيله حفاظتي جهت گوشها در مقابل جرقه، ذرات فلزات و ساير اجسام خارجي بايد از نوع توري زنگ نزن، محكم و سبك با دوره چرمي باشد كه از پشت سر توسط فنر تسمهاي قابل تنظيم روي گوشها مستقر گردد.
ماده 48: در مواقعي كه دستگاه حفاظ گوش مورد استفاده قرار نميگيرد بايد در جلد مخصوصي نگهداري شود تا در اثر تماس با روغن و چربي و ساير مواد خراب نشود.
فصل ششم - كمربندهاي اطمينان
ماده 49: كمربندهاي اطمينان و تسمههايي كه روي شانه و ساير تسمههاي مربوط بآن بايد از چرم محكم (خرم) يا برزنتي و يا كنفي يا ساير موارد مخصوص و مناسب ساخته شود.
ماده50: حداقلپهناي كمربند اطمينان12سانتيمتر و حداقل ضخامت آن شش ميليمتر بوده و استقامت آن درمقابل نيروي كشش براي پارهشدن نبايستي كمتر از1150كيلوگرم باشد.
ماده 51: طنابهاي مهار بايد از كنف بسيار مرغوب و يا از جنس مشابه آن ساخته شده و استقامت آنها در مقابل نيروي كششي براي پاره شدن كمتر از 1150 كيلوگرم نباشد.
ماده 52: كمربندهاي اطمينان و همچنين كليه قطعات و ضمائم آن بايد دقيقاً و مرتباً مورد بازديد قرار گرفته و قطعات فرسوده و يا خراب آنها تعويض گردد.
ماده 53: كمربندهاي چرمي بايد دقيقاً