ماده 144: فقط كابلهاي آويز فولادي كه با مقررات ماده 131 (ب) منطبق باشند، بايد در داربستهاي معلق با راه اندازي ماشيني بكار برده شوند.
ماده 145:طول كابلهاي تعليق بايد به اندازهاي باشد كه در وضعيتي كه جايگاه در پايينترين حد خود قرار دارد، حداقل دو دور كابل روي هر استوانه باقي بماند.
ماده 146: انتهاي كابلهاي تعليق بايد به طور مطمئني به وسيله گيرهها يا ساير وسايل موثر به ماشين بالابر بسته شوند.
ماده 147: ماشينهاي بالابر داربست بايد طوري ساخته و نصب گردند كه بخش متحرك آنها براي بازرسي به آساني در دسترس باشد.
ماده 148: بدنه ماشينهاي بالابر بايد به وسيله پيچها يا وسايل موثر ديگر به طور مطمئني به تكيهگاهها و دستكهاي جايگاه متصل شود.
ماده 149: وينچها در داربستهاي معلق بايد:
الف – از نوع متوقف كننده اتوماتيك باشند يا
ب – به ضامن، گيره (شيطانك) و يا وسيله قفل كننده موثر ديگر مجهز باشند، به طوري كه جايگاه را بتوان در هر سطحي به طور اطمينان بخشي متوقف نمود و مواقعي كه از كنترل دست رها ميشود، گيره به طور اتوماتيك عمل كند. همچنين زماني كه گيره قبل از پايين آوردن جايگاه، لزوماً از قيد رها ميشود، يك وسيله مناسب ايمني بايد فراهم باشد تا از برگشت وينچ جلوگيري نمايد.
ماده 150: شستي يا اهرم راه اندازي ماشين بالابر بايد به ترتيبي باشد كه وقتي فشار دست از روي آن رها ميشود، موتور فوراً متوقف شده و به طور اطمينان بخشي جايگاه را نگهدارد.
ماده 151: قسمتهاي متحرك ماشين بالابر بايد حداقل يك بار در هفته بازرسي شود.
ماده 152: زماني كه ماشين بالابر جابجا ميشود، بايد قبل از اينكه مجدداً بكار گرفته شود، مورد بازرسي و معاينه كامل قرار گيرد.
ماده 153: جايگاههاي كار بايد با مقررات ماده 135 منطبق باشند.
ماده 154: طول جايگاههاي كار نبايد از 8 متر و عرض آنها از 5/1 متر تجاوز نمايد.
ماده 155: در مواقعي كه كارگران بر روي داربستهاي معلق سنگين كار مينمايند، ايمني كابلهاي تعليق بايد به وسيله قفل كردن وينچها يا طرق موثر ديگر تامين گردد.
ماده 156: بايد از تكان خوردن يا برخورد داربستهاي معلق به بدنه ساختمان به وسيله قيدها، نردههاي حايل و غيره جلوگيري بعمل آيد.
ماده 157: وقتي كه از داربست معلق با راه اندازي ماشيني استفاده نميشود، بايد:
الف – كليه ابزارها و ساير وسايل قابل حمل از روي آن برداشته شوند.
ب – در محل خود به طور اطمينان بخشي ثابت شده و يا به سطح زمين پايين آورده شود.
داربست ديواركوب (Bracket Scaffolds)
تعريف: داربست ديوار كوب تشكيل ميشود از يك سكوي كار كه به شكل بالكن و به وسيله تكيه گاههاي گونيا شكل به بدنه ساختمان متصل و مهار ميگردد.
ماده158: تكيهگاههاي داربست ديواركوب بايد داراي مقاومت كافي و از جنس فلز مناسب بوده و به طور اطمينان بخشي به وسيله پيچ و مهره و واشر به بدنه ساختمان مهار گردند.
ماده 159: داربست ديواركوب فقط بايد مورد استفاده كارگراني از قبيل درودگران، رنگكاران و برق كاران كه به لوازم و تجهيزات سنگيني احتياج ندارند، قرار گيرد.
ماده 160: عرض سكوي كار داربست ديوار كوب نبايد از 75 سانتيمتر بيشتر باشد.
ماده 161: تكيه گاههاي داربست ديواركوب بايد به گونهاي طراحي شوند تا حداقل در مقابل 175 كيلوگرم بار وارده به قسمت جلو آن مقاومت نمايند.
ماده 162: فاصله بين تكيه گاههاي داربست ديواركوب نبايد از 3 متر تجاوز نمايد.
داربست نردباني
ماده 163: داربست نردباني فقط بايد براي كارهاي سبكي به كار روند كه در آنها از مصالح كمي استفاده ميشود و بطور كلي بايد براي انجام كار مورد نظر مناسب باشد (مانند رنگكاري، گچ كاري و امثال آن)
ماده 164: نردبانهاي دو طرفهاي كه براي پايههاي داربست نردباني بكار ميروند ضمن آنكه بايد داراي مقاومت و استحكام كافي باشند، بايد داراي يكي از دو شرط زير نيز باشند:
الف - يا در عمقي از زمين فرو رفته باشند كه بادر نظر گرفتن نوع خاك تعيين ميشود.
ب – يا به شيوهاي روي زير پايهايها يا تختههايي قرار داده شوند كه هر دو پايه هر نردبان روي سطح تراز قرار گيرند. همچنين پايههاي آنها به طور محكمي مهار گردند تا از لغزيدنشان جلوگيري شود.
ماده 165: در مواردي كه از نردبان دو طرفه براي ايجاد داربست استفاده ميشود نبايد ارتفاع داربست از 5/2 متر بيشتر باشد همچنين تخته جايگاه بايد در سطح تراز قرار داده شده و از پله سوم بالاي نردبانها بالاتر قرار نگيرد.
ماده 166: از داربست نردباني نبايد در هر زمان بيش از يك نفر استفاده نمايند.
بخش دوم - نردبان
ماده 167: پايهها و پلههاي نردبان چوبي بايد از چوب مرغوب ساخته شده والياف چوب در جهت طول قطعات باشند. همچنين اجزاء نردبان بايد فاقد هرگونه عيب و ايراد ظاهري از قبيلا ترك، شكستگي و پوسيدگي باشد.
ماده 168: پلههاي نردبان چوبي بايد به صورت كام و زبانه به طور محكم به پايهها متصل گرديده باشند از بكار بردن نردبان چوبي كه پلههاي آن فقط به وسيله ميخ و پيچ به پايههاي متصل شده باشند، بايد خودداري گردد.
ماده 169: پلههاي نردبان فلزي بايد عاج دار باشند تا از لغزش پا بر روي آنها پيشگيري بعمل آيد.
ماده 170: نردبان دو طرفه بايد مجهز به ضامن يا قيدي باشد كه از باز شدن بيش از حد پايهها جلوگيري نمايد. ضمناً در حالت باز نبايد ارتفاع آن از 3 متر بيشتر باشد.
ماده 171: طول نردبان يك طرفه قابل حمل نبايد از ده متر تجاوز نمايد.
ماده 172: پلهها و پايههاي نردبان بايد از مواد روغني و لغزنده عاري باشند.
ماده 173: از رنگ كردن نردبان چوبي كه باعث پوشيده شدن نواقص آن ميگردد، بايد خودداري بعملآيد و براي محافظت آن از پوسيدگي، بايد از موادمحافظ شفافاستفاده شود.
ماده 174: نردبانهاي فلزي بايد به وسيله ضد زنگ يا مواد مناسب ديگر در مقابل خوردگي و زنگ زدگي محافظت شوند، مگر آنكه از فلزات زنگ نزن از قبيل آلومينيوم ساخته شده باشند.
ماده 175: نردباني كه روي يك پايه تك به وسيله اتصال چوبهاي افقي ساخته شود، نبايد مورد استفاده قرار گيرد.
ماده 176: دو نردبان كوتاه نبايد بهم متصل و به جاي نردبان بلند بكار برده شوند.
ماده 177: از افزودن ارتفاع نردبان به وسيله قرار دادن جعبه يا بشكه و نظاير آن در زير پايههاي نردبان بايد خودداري بعمل آيد.
ماده 178: نردبان دو طرفه نبايد با جمع كردن دو ضلع آن بر روي هم، به جاي نردبان يك طرفه بكار برده شود.
ماده 179: لولههاي بالاي نردبان دو طرفه بايد در فواصل مناسب روغنكاري شوند تا حركت آنها به آساني انجام و از شكسته شدن آنها جلوگيري بعمل آيد.
ماده180: از نردباني كه پلههاي آن در رفتهومعيوب است و يا فاقد يكپله است و يا اينكه پايههاي آن داراي نقص، ترك و شكستگي است. به هيچ وجه نبايستي استفاده نمود چنانچه نردبان قابل تعمير نيست، بايد فوراً آن را معدوم نمود تا مورد استفاده كسي قرار نگيرد.
ماده 181: در نردبانهاي ثابت براي هر 9 متر ارتفاع بايد يك پاگرد پيشبيني گردد و هر قطعه از نردبان كه حد فاصل دو پاگرد است بايد به نحوي قرار گيرد كه در امتداد قطعه قبلي نباشد.
ماده 182: نردبان نبايد در جلوي دري كه باز ميشود قرار داده شود، مگر آنكه در قبلاً به طور محكم بسته و قفل شده باشد.
ماده 183: در جايي كه رفت و آمد زياد است و همچنين در ساختمانهاي بيش از دو طبقه، بايد براي بالا رفتن و پايين آمدن از نردبانهاي جداگانه استفاده شود.
ماده 184: از يك نردبان نبايد در هر زمان بيش از يك نفر استفاده نمايد.
ماده 185: در هنگام استقرار نردبان، بايد فاصله بين پايه نردبان تا پاي ديوار تقريباً در حدود يك چهارم طول نردبان اختيار شود.
ماده 186: در مواردي كه امكان تكيه دادن و استقرار نردبان با شيب مناسب و ايمن وجود نداشته باشد، بايد براي جلوگيري از حركت نردبان، تكيه گاه يا پايه آن به طور محكم بسته و يا مهار شود.
ماده187: چنانچه نردبان درمحلي كه احتمال لغزش دارد، قرار داده شود، بايد به وسيله گوه يا كفشكلاستيكي شياردار ياسايروسايل و موانعمشابه، ازلغزش پايهها بررويزمين جلوگيري بعمل آيد. همچنين تكيه گاه نردبان در قسمت بالا نيز بايد داراي استحكام لازم باشد.
ماده 188: طول نردبان بايد طوري انتخاب شود كه پس از استقرار صحيح آن، انتهاي فوقاني آن حدود يك متر از كف محلي كه كارگر در آن پياده ميشود،بالاتر بوده و اين قسمت اضافي فاقد پله باشد. ضمناً قسمت اضافي ميتواند فقط داراي يك ضلع باشد.
ماده 189: از تكيه دادن نردبان به ستون استوانهاي، از قبيل لوله فلزي يا تيرچوبي و غيره و همچنين نبش ديوار بايد جلوگيري بعمل آيد.
ماده 190: كارگران را نبايد به بالا بردن و پايين آوردن بارهاي سنگين يا حجيم به وسيله نردبان وادار نمود.
ماده 191: بالا بردن آسفالت يا قيرداغ به وسيله نردبان مجاز نميباشد.
فصل پنجم - تخريب
بخش اول - عمليات مقدماتي تخريب
ماده 192: قبل از اينكه عمليات تخريب شروع شود، بايد بازديد دقيقي از كليه قسمتهاي ساختمان در دست تخريب بعمل آمده و در صورت وجود قسمتهاي خطرناك و قابل ريزش، اقدامات احتياطي از قبيل نصب شمع، سپر و حايل و ستونهاي موقتي جهت مهار آن قسمتها بعمل آيد.
ماده 193: قبل از شروع كار، جريان برق، گاز، آب و ساير خدمات مشابه با اطلاع و نظارت سازمانهاي مربوطه به طور مطمئن قطع و در صورت نياز به برقراري موقت آنها، اين عمل نيز بايد با موافقت و نظارت سازمانهاي ذيربط و رعايت كليه احتياطات و مقررات ايمني مربوطه انجام گردد.
ماده 194: منطقه خطر در اطراف ساختمان در دست تخريب بايد كاملاً محصور و علامات خطر و هشدار دهنده نصب گردد و از ورود افراد غيرمسئول به منطقه محصور شده جلوگيري بعمل آيد.
ماده 195: در هنگام شب، مرز منطقه محصور شده بايد با نصب چراغهاي قرمز و يا علايم مشخصه ديگر از قبيل تابلوهاي شبرنگ و غيره مشخص گردد.
ماده 196: كليه راههاي ورودي و خروجي ساختمان در دست تخريب به جز راهي كه براي عبور و مرور كارگران و افراد مسئول درنظر گرفته شده، بايد مسدود گردد.
ماده 197: كليه شيشههاي موجود در درها و پنجرهها بايد قبل از شروع عمليات تخريب، درآورده شده و در محل مناسبي انبار گردد.
بخش دوم - اصول كلي تخريب
ماده 198: عمليات تخريب بايد از بالاترين قسمت يا طبقه شروع و به پايينترين قسمت يا طبقه ختم گردد، مگر در موارد خاصي كه تخريب به طور يكجا و استفاده از مواد منفجره در فونداسيون و از راه دور با رعايت كليه احتياطات و مقررات ايمني مربوطه و كسب مجوزهاي لازم انجام و يا از طريق كشيدن با كابل و واژگون كردن و يا از طريق ضربه زدن با وزنههاي در حال نوسان انجام شود.
ماده 199: در مواردي كه عمل تخريب از طريق كشش و واژگون كردن انجام ميشود، بايد از كابلهاي فلزي محكم استفاده شده و كليه كارگران و افراد مسئول در فاصله مناسب و مطمئن و كاملاً دور از منطقه خطر مستقر شوند.
ماده 200: در مواردي كه از وزنههاي در حال نوسان براي تخريب استفاده ميشود بايد در اطرافمحل اصابت وزنه، ميدانعملي به عرض5/1برابر ارتفاع ساختمان درنظر گرفته شود.
ماده 201: وزنههاي در حال نوسان مذكور در ماده فوق بايد به ترتيبي كنترل گردند كه به جز ساختمان در دست تخريب به جاي ديگر اصابت ننمايند.
ماده 202: از تخريب قسمتهايي از ساختمان كه باعث تخريب و ريزش ناگهاني قسمتهاي ديگر ساختمان گردد بايد جلوگيري به عمل آيد.
ماده 203: در پايان كار روزانه، قسمتهاي دردست تخريب نبايد در شرايط ناپايداري كه در برابر فشار باد يا ارتعاشات آسيبپذير باشند، رها گردند.
ماده 204: مصالح و مواد حاصل از تخريب هر قسمت يا طبقه بايد به موقع به محل مناسبي منتقل گردد و از انباشته شدن آن به ترتيبي كه مانع از انجام كار شده و يا استحكام طبقات پايينتر را به خطر اندازد، جلوگيري به عمل آيد.
ماده 205: ميخهاي موجود در تيرها و تختههاي حاصل از تخريب بايد بلافاصله به داخل چوب فرو كوبيده و يا كشيده شوند.
ماده 206: در صورت لزوم، جهت جلوگيري از پخش گرد و غبار ناشي از تخريب، بايد در فواصل زماني مناسب قسمتهاي دردست تخريب به وسيله آب فشان مرطوب گردد.
ماده 207: كليه پرتگاهها و دهانههاي موجود در كف طبقات و ساير قسمتها به استثناء دهانههايي كه براي حمل و انتقال مواد و مصالح حاصل از تخريب و يا لوازم كار مورد استفاده قرار ميگيرند، بايد به وسيله نرده يا حفاظهاي مناسب محصور يا پوشانده شوند.
ماده 208: در محوطه تخريب بايد گذرگاههاي مطمئني براي عبور و مرور كارگران درنظر گرفته شود. اين گذرگاهها بايد روشن و فاقد هرگونه مانع باشد.
ماده 209: بهاستثناء پلكانها، راهروها و نردبانها و درهايي كه براي استفاده كارگران بكار ميرود بايد كليه راههاي ارتباطي ديگر ساختمان در تمام مدت تخريب مسدودگردد.
ماده 210: در محلهاي ورود و خروج كارگران به ساختمان مورد تخريب، بايد راهروهاي سرپوشيده با حداقل سه متر طول و عرض نيم متر بيش از عرض درب ورودي ساخته شود تا از سقوط مصالح بر روي آنان جلوگيري بعمل آيد.
ماده 211: مصالح ساختماني نبايد به وسيله سقوط آزاد به خارج پرتاب شود، مگر آنكه پرتاب از داخل كانالهاي چوبي يا فلزي انجام گيرد.
ماده 212: كانالهاي چوبي يا فلزي كه براي هدايت مصالح به خارج به كار ميرود چنانچه بيش از 45 درجه شيب داشته باشد بايد از چهار طرف كاملاً مسدود باشد، به استثناي دهانههايي كه براي ورود و خروج مصالح تعبيه گرديده است.
ماده 213: دهانه خارجي كانالهاي چوبي يا فلزي بايد مجهز به دريچه محكمي بوده و در هنگام كار به وسيله يك نفر كارگر مراقبت شود و در ساير مواقع درب آن مسدود باشد. همچنين در ابتداي كانالهاي مزبور نيز بايد تدابير و احتياطات لازم براي جلوگيري از سقوط اتفاقي كارگران به داخل دهانه ورودي به كار برده شود.
ماده 214: محل نگهداري ابزار و وسايل ساختماني و ساختمانهاي موقت كارگران بايد در جايي قرار داشته باشند كه در معرض خطر ريزش و يا سقوط مصالح و مواد حاصل از تخريب نباشند.
بخش سوم - تخريب و برچيدن ديوارها
ماده 215: ديوار يا قسمتي از ديوار كه ارتفاع آن بيش از 22 برابر ضخامت آن است، نبايد بدون مهارهاي جانبي آزاد بماند.
ماده 216: براي خراب كردن و برچيدن ديوارهاي نازك و مرتفع و فاقد استحكام كافي به طريق دستي بايد از داربست استفاده شود.
ماده 217: در مواردي كه ديوار از طريق وارد آوردن نيرو و فشار تخريب ميگردد، بايد كليه كارگران و افراد از منطقه ريزش دور نگهداشته شوند.
ماده 218: قبل از خراب كردن هر يك از ديوارهاي داخلي يا خارجي بايد سوراخها و دهانههايي كه تا فاصله سه متر از محل تخريب در كف طبقه قرار دارند، به وسيله مصالح مقاوم به ابعاد كافي پوشانده شوند، مگر آنكه در طبقات پايين مطلقاً كارگري كار نكند و يا راههاي ورود به اين طبقات قبلاً مسدود شده باشد.
ماده 219: ديوارهايي كه براي نگهداري خاك زمين يا ساختمانهاي مجاور ساخته شدهاند، نبايد تخريب گردند مگر آنكه قبلاً آن خاك برداشته شده و يا ساختمان مربوط به وسيله شمع و سپر محافظت شده باشد.
بخش چهارم - تخريب و برچيدن طاقها
ماده220: در طاقهاي ضربي چههنگامي كهسوراخ درآن ايجاد ميشود و چههنگام تخريب آن بايد آجرها و مصالح بين دو تيرآهن تا تكيه گاههاي طاق به طور كامل برداشته شود.
ماده221: هنگام تخريب طاق پس از برداشتن قسمتي از طاق، بايد روي تيرآهن يا تيرچهها بهطور عرضي الوارهايي حداقل به ضخامت 5 سانتيمتر و به عرض 25 سانتيمتر به تعداد كافي گذارده شود تا كارگران بتوانند در روي آنها مستقر شده و به كار خود ادامه دهند.
ماده 222: هنگام تخريب طاق، بايد طبقه زير آن به طوري مسدود شود كه هيچيك از كارگران نتوانند در آن رفت و آمد كنند.
بخش پنجم - تخريب و برچيدن اسكلت فلزي ساختمان
ماده 223: در صورت استفاده از جرثقيل براي پايين آوردن تيرآهنها و قطعات فولادي، مقررات آيين نامه حفاظتي وسايل حمل و نقل و جابجا كردن مواد و اشياء در كارگاهها بايد رعايت گردد.
ماده 224: پس از تخريب و برداشتن طاق اگر نصب جرثقيل ساختماني روي تيرآهن ضروري باشد بايد قبلاً به وسيله الوار تمام اطراف محل نصب جرثقيل به جز قسمتي كه براي حمل وسايل و مواد لازم باشد، پوشانده شده و به طرز محكم و مطمئن استقرار يابد.
ماده 225: هنگام پايين آوردن تيرآهنهاي بريده شده به وسيله جرثقيل، براي حفظ تعادل و جلوگيري از لنگر بار بايد از طناب هدايت كننده نيز استفاده شود.
ماده 226: از آويزان شدن كارگران به كابل دستگاههاي بالابر يا استقرار آنان روي تيرآهنهاي در حال حمل بايد جلوگيري بعمل آيد.
ماده 227: هنگام استفاده از جرثقيل براي حمل كپسولهاي اكسيژن و استيلن بايد از محفظههايي استفاده شود كه اين كپسولها به طور مطمئن در آن مستقر شده باشند.
ماده 228: قبل از بريدن تيرآهن بايد احتياطهاي لازم به منظور جلوگيري از نوسانات آزاد تيرآهن بعد از برش بعمل آيد تا صدمهاي به اشخاص و يا وسايل وارد نيايد.
ماده 229: پايين آوردن تيرآهنهاي بريده شده بايد به طور آهسته انجام شود و انداختن آنها از بالا مطلقاً ممنوع است.
ماده230: هنگامي كهتخريب ساختمان فلزي بدوناستفاده ازجرثقيل انجامميگيرد،بايدقبل از برداشتن تيرآهنها و ستونهاي هر طبقه، كف طبقه بلافاصله زير آن با الوار پوشانيده شود.
بخش ششم - تخريب دودكشهاي بلند، برجها و سازههاي مشابه
ماده 231: دودكشهاي بلند، برجها و سازههاي مشابه، نبايد از طريق انفجار يا واژگوني تخريب شوند، مگر آنكه قبلاً محدوده حفاظت شده و مطمئني با وسعت كافي در اطراف آن درنظر گرفته شده باشد.
ماده 232: در صورتي كه قرار باشد سازههاي مذكور در ماده 231 به طريق دستي تخريب گردد، بايد از داربست استفاده شود.
ماده 233: به تناسب تخريب سازههاي مذكور ازبالا به پايين سكوي داربست نيز بايد به تدريج پايين آورده شود، به ترتيبي كه همواره محل استقرار كارگران مربوطه پايينتر از نقطه بالايي سازه بوده و اين اختلاف ارتفاع كمتر از 50 سانتيمتر و بيشتر از 150 سانتيمتر نباشد.
ماده234: از ايستادن و استقرار كارگران دربالاي سازههايمذكور بايدجلوگيري بهعمل آيد.
ماده 235: مصالح حاصله از تخريب سازههاي مورد بحث بايد از داخل به پايين ريخته شده و براي جلوگيري از تجمع مصالح بايد قبلاً دريچهاي در پايينترين قسمت سازه جهت تخليه آن ايجاد شود.
ماده236: تخليه مصالح مذكور در مادهفوق، فقط بايد پس از توقف كار تخريب انجام شود.
ماده 237: در صورت استفاده از بالابر، تكيه گاه آن بايد مستقل از داربست باشد.
فصل چهارم – وسايل دسترسي موقت (داربست و نردبان)
بخش اول - داربست
تعريف: داربست ساختاري است موقتي شامل يك يا چند جايگاه، اجزاي نگاهدارنده، اتصالات و تكيه گاهها كه در حين اجراي هرگونه عمليات ساختماني به منظور دسترسي به بنا و حفظ و نگاهداري كارگران يا مصالح در ارتفاع، مورد استفاده قرار ميگيرد.
مقررات كلي داربستها
ضرورت استفاده از داربست و صلاحيت افراد ذيربط
ماده 55: در كليه عمليات ساختماني كه امكان انجام آنها از روي زمين يا كف طبقات ساختمان و يا با استفاده از نردبان به طور ايمن و بدون خطر امكان پذير نباشد، بايد از داربست استفاده شود.
ماده 56: برپا كردن، پياده كردن و دادن تغييرات اساسي در داربستها بايد تحت نظارت شخص ذيصلاح و به وسيله كارگراني كه در اين گونه كارها تجربه كافي دارند انجام گيرد.
كيفيت اجزاي داربست
ماده 57: اجزاي داربستها و كليه وسايلي كه در آن بكار ميرود بايد از مصالح مناسب و مرغوب، طوري طراحي، ساخته و آماده شوند كه واجد شرايط ايمني كار براي كارگران بوده و توانايي تحمل چهار برابر بار مورد نظر را داشته باشند.
ماده 58: قطعات چوبي كه در ساخت داربستها بكار ميروند بايستي از كيفيت مرغوبي برخوردار بوده و الياف بلندي داشته باشند. همچنين عاري از هرگونه عيوب و بدون گره، پوسته، كرم خوردگي و پوسيدگي و نيز رنگ نشده باشند.
ماده 59: تختهها و الوارهايي كه در داربست بكار برده ميشوند، بايد در برابر ترك خوردگي محافظت گردند.
ماده 60: وسايلي كه براي ساخت داربستها بكار ميروند بايستي در شرايط خوبي در انبار نگاهداري شوند و از وسايل نامناسب جدا گردند.
ماده 61: از طنابهاي ليفي در مكانيهايي كه احتمال آسيب ديدگي اينگونه طنابها وجود دارد، نبايد استفاده شود.
ماده 62: طنابهايي كه با اسيدها يا مواد خورنده و فرساينده ديگر در تماس بودهاند، يا معيوبند نبايد بكار گرفته شوند.
ماده 63: ميخهايي كه براي اتصال اجزاء داربست چوبي بكار برده ميشوند، بايد به اندازه مناسب و تعداد كافي باشند و تا انتها به طور كامل كوبيده شوند نه اينكه نيمه كاره كوبيده شده وسپس خم گردند. هم چنين در داربست نبايد ميخهاي چدني به كار برده شود.
پايداري و استحكام داربست
ماده 64: داربستها بايستي با ضريب اطميناني تا چهار برابر حداكثر بارگيري طراحي شده و به طور ايمن مهار گردند.
ماده 65: بجز داربستهاي مستقل، هر داربستي بايد در فاصلههاي مناسب، در دو جهت عمودي و افقي محكم به ساختمان مهار شود.
ماده 66: هر سازه و هر وسيلهاي كه به عنوان تكيه گاه و جايگاه كار مورد استفاده قرار ميگيرد، بايد طبق اصول فني ساخته شده و پايه محكمي داشته باشد و با مهاربندي مناسبي استوار گردد.
ماده 67: پايههاي داربست بايد به طور مطمئن و محكم مهار شود تا مانع نوسان و جابجايي و لغزيدن داربست گردد.
ماده 68: در داربستهاي مستقل حداقل يك سوم تيرهاي حامل جايگاه، تا پياده شدن كامل داربست بايد در جاي خود باقي بمانند و برحسب مورد به تيرهاي افقي يا به تيرهاي عمودي به طور محكم بسته شوند.
ماده 69: هرگز نبايد براي تكيه گاه داربست يا ساخت آن از آجرهاي لق، بشكه، جعبه يا مصالح نامطمئن ديگر استفاده شود.
ماده70: بخشهاي فلزي داربست بايد فاقد تركخوردگي، رنگزدگي يا عيوب ديگر باشند.
ماده 71: هر يك از بخشهاي داربست بايد طوري متصل و مهاربندي شوند كه در حين استفاده از داربست جابجا نشوند.
بازرسي و كنترل داربست
ماده 72: داربست بايد در موارد زير توسط شخص ذيصلاح مورد بازديد و كنترل قرار گيرد تا از پايداري، استحكام و ايمني آن اطمينان حاصل و گواهي كتبي صادر گردد.
الف – قبل از شروع به استفاده از آن.
ب – پس از هرگونه تغييرات، تعويض اجزاء و يا ايجاد وقفه طولاني در استفاده از آن.
ج – پس از قرار گرفتن در معرض باد، طوفان، زلزله و غيره كه استحكام و پايداري داربست مورد ترديد باشد.
ماده73: هيچ بخشي از داربست را نبايد پيادهكرد وداربست را درحالتي بجا گذاشت كه بتوان از بخشهاي باقيمانده استفادهنمود. مگرآنكه بخش بجامانده منطبق بااينمقررات باشد.
ماده 74: اگر قسمتي از داربست احتياج به تعمير داشته باشد، نبايد قبل از رفع نقص و تعمير داربست به كارگران اجازه كار كردن بر روي آن داده شود.
ماده 75: بعد از اتمام كار روزانه، بايد كليه ابزار و مصالح از روي داربست برداشته شود.
ماده 76: در موقع پياده كرده داربست بايد مراقبت لازم بعمل آيد كه كليه ميخها از قطعات پياده شده چوبي، كشيده شوند.
استفاده از داربست
ماده 77: در طول مدت استفاده از داربست بايد دائماً نظارت شود تا بار بيش از اندازه و مصالح ساختماني غير لازم روي آن قرار داده نشود.
ماده 78: تا آنجا كه امكان دارد بار روي داربست بايد به طور يكنواخت توزيع گردد، تا از عدم تعادل خطرناك داربست جلوگيري شود.
ماده 79: از داربستها نبايد براي انبار كردن مصالح ساختماني استفاده شود مگر مصالحي كه براي كوتاه مدت و انجام كار فوري مورد نياز باشد.
ماده 80: در مواقعي كه هوا طوفاني است و باد شديد ميوزد كار بايد متوقف گردد تا آنكه تمام احتياطهاي لازم اتخاذ شود.
ماده 81: در مواردي كه روي جايگاه داربست برف يا يخ وجود داشته باشد كارگران نبايد روي آن كار كنند، مگر آنكه قبلاً برف يا يخ از روي جايگاهها برداشته شده و روي آنها ماسه نرم ريخته شود.
ماده 82: در قسمتهايي از كابل يا طناب داربست كه احتمال بريدگي يا سائيدگي ميرود بايد با تعبيه بالشتك از آن محافظت شود.
ماده 83: هنگامي كه در مجاورت خطوط نيروي برق احتياج به نصب داربست باشد، اين كار بايد با رعايت مواد 20 و 21 انجام شود.
نصب دستگاههاي بالابر روي داربست
ماده84: هرگاه لازمشود روي داربست دستگاه بالابر نصبگردد بايدمواردزير رعايت گردد:
الف - بخشهاي متشكله داربست به دقت بازرسي شوند و در صورت لزوم به نحو مناسبي به مقاومت آن افزوده شود.
ب - از حركت و جابجايي تيرهاي افقي داخل ديواري جلوگيري شود.
ج - پايههاي عمودي به طور محكمي به بخش مقاوم ساختمان و در محلي كه دستگاه بالابر بايد نصب گردد، متصل و مهار شوند.
ماده 85: هرگاه بهنگام بالا يا پايين رفتن بار امكان برخورد آن با داربست وجود داشته باشد بايد براي جلوگيري از گير كردن بار به داربست، سرتاسر ارتفاع آن در مسير حركت بار، با نردههاي عمودي پوشيده شود.
جايگاه كار
ماده 86: كليه داربستهايي بايد داراي تعداد كافي جايگاه كار باشند.
ماده 87: هيچ بخشي از جايگاه كار نبايد بر روي آجرهاي لق، لولههاي آب، دودكش و ساير مصالح غيرمطمئن و نامناسب قرار گيرد.
ماده 88: از جايگاه داربست زماني بايد استفاده شود كه ساخت آن به اتمام رسيده و وسايل حفاظتي لازم به طور مناسب نصب شده باشد.
ماده 89: عرض جايگاه كار بايد با نوع كار مناسب باشد و در هر بخش آن گذرگاه بازي به عرض حداقل 60 سانتيمتر بدون هرگونه مانع فراهم گردد.
ماده 90: در هيچ موردي عرض جايگاه كار نبايد از اندازههاي زير كمتر باشد:
الف - 60 سانتيمتر، اگر جايگاه فقط براي عبور اشخاص به كار ميرود.
ب - 80 سانتيمتر ، اگر از جايگاه براي قرار دادن مصالح ساختماني استفاده ميشود.
ج-110سانتيمتر، اگر از جايگاهبراي نگاهداري جايگاه يا سكوي بلندترديگرياستفاده ميشود.
د - 130 سانتيمتر، اگر از جايگاه براي نصب يا شكل دادن به سنگهاي نماي ساختمان استفاده ميشود.
هـ – 150 سانتيمتر، اگر از جايگاه هم براي نگاهداري سكوي بلندتر ديگر و هم براي نصب و شكل دادن به سنگهاي نماي ساختمان استفاده ميشود.
ماده 91: به طور كلي عرض جايگاهي كه با تيرهاي داخل ديواري نگاهداري ميشود، نبايد از 150 سانتيمتر بيشتر باشد.
ماده 92: يك فضاي خالي بالا سري، حداقل به ارتفاع 180 سانتيمتر بايد بالاي جايگاه كار درنظر گرفته شود.
ماده 93: جايگاه هر داربست بايد حداقل يك متر پايينتر از منتهي اليه تيرهاي عمودي قرار گيرد.
ماده 94: الوارهايي كه جزيي از جايگاه كار به شمار ميآيند بايد داراي شرايط زير باشند:
الف - بادرنظر گرفتن فاصله بين تيرهاي تكيه گاه جايگاه، ضخامت آنها ايمني لازم را تامين نمايد. درهيچ موردي ضخامت الوارها از50سانتيمتر كمتر نبوده و ضخامتها مساوي باشند.
ب - عرض آنها با هم مساوي و حداقل 25 سانتيمتر باشد.
ماده 95: هر الوار كه جزيي از جايگاه كار به شمار ميآيد نبايد بيش از 4 برابر ضخامت آن از انتهاي تكيه گاه تجاوز نمايد.
ماده 96: الوارها نبايد روي همديگر قرار گيرند تا خطر برخورد پاي كارگران به لبه الوارها و افتادن آنان به حداقل كاهش يابد و نيز جابجايي چرخهاي دستي به آساني صورت گيرد.
ماده 97: الوارهايي كه جزء سكوي كار بشمار ميآيند، بايد حداقل با سه تكيه گاه نگاهداري شوند، مگر آن كه فاصله بين تكيه گاهها و ضخامت الوارها به اندازهاي باشد كه خطر شكم دادن بيش از حد و يا بلند شدن سر ديگر تخته در بين نباشد.
ماده 98: جايگاههاي كار بايد به شيوهاي ساخته شوند كه الوارهاي تشكيل دهنده آنها، هنگام استفاده جابجا نشوند.
ماده 99: هر سكو يا جايگاه كه بيش از 2 متر بالاي زمين يا كف قرار دارد بايد داراي تختهبندي نزديك بهم باشد تا هيچ نوع ابزار، لوازم كار و مصالح از لاي آنها بهپايين سقوط ننمايد. ضمناً استقرار تختهها در امتداد همديگر بشكلي باشد كه برخورد پا به لبه آنها ممكن نگردد.
حفاظ گذاري جايگاههاي كار
ماده 100: هر بخشي از جايگاه كار يا محل كاري كه بلندي آن بيش از 120 سانتيمتر باشد و امكان سقوط از روي آن وجود داشته باشد، بايد داراي جان پناه با شرايط زير باشد:
الف - حفاظ از جنس مرغوب و مناسب و داراي استحكام كافي باشد.
ب - نرده بالايي بين 90 تا 110 سانتيمتر بالاي سطح جايگاه قرار گيرد.
ج - براي جلوگيري از سرخوردن كارگران و يا افتادن مصالح ساختماني و ابزار كار از روي جايگاه، پاخوري در لبه باز جايگاه به بلندي 15 سانتيمتر و ضخامت حداقل 5/2 سانتيمتر نصب شود.
د - نرده مياني بين پاخور و نرده بالايي قرار داده شود.
هـ – حتي الامكان سرپوش مناسب حفاظتي در لبه خارجي جايگاهها نصب گردد.
ماده 101: حفاظهاي نردهاي و پاخورهاي لبه جايگاه داربست بايد در سوي داخلي ستون عمودي مهار شوند.
ماده 102: نردهها، پاخورها و وسايل ديگر حفاظتي كه در جايگاه داربست بكار رفتهاند، نبايد از جاي خود برداشته شوند مگر در زماني و در حدي كه براي ورود اشخاص، حمل يا جابجايي مصالح ساختماني لازم است.
ماده103: جايگاههايداربستهاي معلقبايد از هر سو داراي حفاظ نردهاي و پاخورباشند، اما:
الف - اگر كار به نحوي باشد كه نتوان حفاظ را با شرايط بند ب ماده 100 نصب نمود، ارتفاع حفاظ طرف ديوار را ميتوان 70 سانتيمتر اختيار نمود.
ب - اگر كارگران روي سكو يا جايگاه به طور نشسته كار ميكنند، نصب حفاظ و پاخور سمت ديوار الزامي نيست ولي در اين حالت جايگاه بايد مجهز به طناب، كابل يا زنجيرهايي باشد تا كارگران در صورت سر خوردن بتوانند از آن به عنوان دستگيره استفاده نمايند.
ماده 104: فاصله بينديوار وجايگاه بايد تا حد امكان كم باشد. مگر در مواردي كهكارگران روي جايگاه به طور نشسته كار ميكنند كه در اين حالت فاصله بين ديوار و جايگاه را ميتوان حداكثر 45 سانتيمتر اختيار نمود.
مقررات ويژه داربستهاي فلزي لولهاي
مقررات كلي
ماده 105: داربستهاي فلزي لولهاي بايد داراي شرايط زير باشند:
الف - از مواد مناسبي مانند لولههاي فولادي يا فلز مشابهي كه استقامتي نظير فولاد دارد، ساختار شده باشند.
ب - استحكام كافي براي نگاهداري بار مورد نظر با ضريب اطمينان چهار داشته باشند.
ماده106: تمام قطعات عمودي و افقي داربستهاي فلزي لولهاي بايد به طور مطمئني به همديگر متصل شوند.
ماده 107: لولههايي كه در داربستهاي فلزي لولهاي بكار ميروند، بايد مستقيم و عاري از زنگزدگي، خوردگي، قرشدگي، و ساير معايب باشند.
ماده 108: سرهاي انتهايي لولههاي فلزي بايد صاف باشند تا در مواقع افزايش ارتفاع داربست، نقاط اتكا و اتصال، كاملاً روي همديگر قرار گيرند.
ماده 109: لولهها بايد به اندازه و با مقاومت مناسب براي باري كه ميبايد تحمل نمايند، اختيار شوند، و در هيچ مورد قطر خارجي آنها كمتر از 5 سانتيمتر نباشد.
پايههاي عمودي
ماده 110: پايهها در داربستهاي فلزي لولهاي بايد هميشه در وضعيت عمودي نگاهداري شوند و محل استقرار آنها روي زمين از استقامت كافي برخوردار بوده و حتي الامكان از كفشكهاي فلزي با سطح اتكاء مناسب برخوردار باشد.
ماده 111: اتصالات در پايههاي عمودي بايد به طريق زير باشند:
الف – به تيرهاي افقي يا ساير قطعات مقاوم كه مانع جابجايي آنها شود، اتصال داده شوند.
ب – به تناوب طوري بسته شوند كه اتصالات مجاور در يك سطح نباشند.
ماده 112: فواصل بين پايههاي عمودي نبايد از اندازههاي زير تجاوز نمايد:
الف – 8/1 متر براي كارهاي سنگين با قابليت تحمل 350 كيلوگرم بر مترمربع.
ب – 3/2 متر براي كارهاي سبك با قابليت تحمل 125 كيلوگرم به مترمربع.
تيرهاي افقي
ماده 113: تيرهاي افقي بايد حداقل تا 3 پايه عمودي ادامه داشته و به طور مطمئن به هر پايه عمودي متصل باشند.
ماده 114: اتصالات بين تيرهاي افقي بايد به پايههاي عمودي بسته شده و در طبقات مختلف مستقيماً روي هم قرار نگيرند.
ماده 115: فاصله عمودي بين تيرهاي افقي نبايد از 2 متر تجاوز نمايد.
ماده 116: زماني كه جايگاههاي كار از جاي خود برداشته ميشوند، كليه تيرهاي افقي بايد براي حفظ پايداري داربست در محل خود باقي بمانند.
دستكها
تعريف: دستكها بخشي از داربست هستند كه بر روي آنها جايگاه كار قرار دارد. در داربستهايي كه فقط داراي يك رديف پايه هستند، يك سر دستكها در داخل ديوار قرار ميگيرند، اما در داربستهاي كه به وسيله دو رديف پايه برپا ميشوند، هر دو سر دستكها بر روي تيرهاي افقي قرار داده ميشوند.
ماده 117: در داربستهاي فلزي لولهاي يك دستك بايد كنار هر پايه عمودي قرار گيرد.
ماده118: طول هركدام از دستكها درداربستهاي فلزيلولهاي نبايد از5/1مترتجاوز نمايد.
ماده119: فاصله دستكها براي كارهاي سنگين در داربستهاي فلزي لولهاي نبايد از 90 سانتيمتر و براي كارهاي نيمه سنگين از 115 سانتيمتر تجاوز نمايد.
ماده 120: در حالتي كه يك سر دستكهاي داربست به ديوار ساختمان تكيه دارند، بايد حداقل 10 سانتيمتر در داخل ديوار فرو روند.
مهار كردن داربست
ماده 121: داربست بايد به طور مطمئني به ديوار ساختمان مهار شود و نحوه اتصال لولههاي مهار بايد به ترتيب زير باشد:
الف – لولههاي مهار در نقاط برخورد پايهها با تيرهاي افقي به داربست بسته شوند.
ب - انتهاي ديگر لولههاي مهار به بدنه ساختمان به طور محكم بسته شوند.
ج – اولين، آخرين و يكي در ميان از پايهها به وسيله لولههايي به ساختمان مهار شوند.
اتصالات
ماده 122: مفاصل و اتصالات داربستهاي فلزي لولهاي بايد:
الف – از جنس فولاد چكش خوار و غيرقابل خورد شدن يا از مواد مشابهي با همان مشخصات و استقامت باشند.
ب – به وسيله قفل و بست يا بوشن و يا سه راهي و چهارراهي بر روي سرتاسر قطعات، به سطوح اتكاء مورد استفاده متصل گردند، به نحوي كه اتصالات هرز نبوده و حركت و لرزش نداشته باشند.
ماده 123: اتصالات نبايد باعث تغيير شكل در لولهها شده و يا خود تغيير شكل يابند.
ماده 124: اتصالات داراي پيچ و مهره بايد تا آخرين دندانه كاملاً پيچ و سفت شوند.
داربستهاي معلق با راه اندازي دستي
ماده 125: تيرهاي پيش آمده بايد:
الف – داراي مقاومت و سطح مقطع كافي براي تامين استحكام و پايداري داربست باشند.
ب – به طور عمودي به نماي خارجي ساختمان نصب گردند.
ماده 126: بخش پيش آمده اين تيرها از ساختمان بايد به گونهاي باشد كه در زماني كه جايگاه كار (پلات فورم) در حالت آويزان ثابت مانده، فاصله جايگاه از نماي خارجي ساختمان از 30 سانتيمتر بيشتر نباشد مگر در موارد استثنايي كه در ماده 104 به آن اشاره شده است.
ماده 127: تيرهاي پيش آمده بايد به وسيله پيچ يا وسايل مشابه به طور مطمئني به اجزاء اصلي ساختمان متصل و مهار شوند.
ماده 128: پيچهاي مهار بايد به خوبي سفت شوند و به طور مطمئني تيرهاي پيش آمده را به اسكلت و بدنه ساختمان متصل سازند.
ماده 129: در مواقعي كه تيرهاي پيش آمده با كيسههاي شن يا وزنههاي تعادل مهار ميشوند، وسايل فوق بايد به طور اطمينان بخشي به تيرهاي پيش آمده بسته شوند.
ماده 130: در انتهاي هر يك از تيرهاي پيش آمده يا هر يك از تيرآهنهاي حمال بايد پيچهاي متوقف كننده نصب شود.
ماده 131: طنابهاي آويز بايد:
الف – از الياف مرغوب طبيعي يا مصنوعي يا سيم فولادي تشكيل شوند.
ب – حداقل داراي ضريب اطمينان 10 براي رشتهها و فيبرها و ضريب اطمينان 6 براي سيم فولادي باشند.
ماده 132: طنابهاي آويز بايد دور پوليها و قرقرههاي مناسبي جمع شوند تا جايگاه بتواند به راحتي و به طور اطمينان بخشي بالا و پايين برود.
ماده133: طنابهايآويز بايد بهطور مناسبي در مقابل سائيدگي و خوردگي محافظت شوند.
ماده 134: طول جايگاههاي كار (پلات فورمهاي) داربستهاي معلق با راه اندازي دستي نبايد از 8 متر و عرض آنها از 60 سانتيمتر تجاوز نمايد.
ماده 135: جايگاههاي كار بايد:
الف – به وسيله دو يا چند طناب يا زنجير آويزان باشند، به طوري كه بيش از 5/3 متر از يكديگر فاصله نداشته باشند.
ب – به وسيله نردههايي كه بر روي ركابهاي فلزي تكيه دارند، محافظت شده و اين ركابها به طنابها و زنجيرههاي آويز متصل شوند.
ماده136: درهيچ زماني طنابمياني نبايدبيشتر از هريك از دوطناب كناري آن كشيدهشود.
ماده 137: ركابهاي جايگاه كار (پلات فورم) بايد از زير تختههاي جايگاه عبور كرده و به طور محكم به آنها بسته شوند.
ماده 138: بيش از دو نفر كارگر نبايد به طور همزمان بر روي جايگاه داربست معلق با راهاندازي دستي كار نمايند.
ماده 139: در مواقعي كه داربست معلق به راه اندازي دستي مورد استفاده قرار نميگيرد، بايد به بدنه ساختمان بسته شود يا به سطح زمين پايين آورده شده و ابزار كار و مصالح از روي آن برداشته شود.
ماده 140: داربست معلق با راه اندازي دستي قبل از بكارگيري بايد به وسيله دو بار بارگيري آزمايشي در مسافت كوتاه آزمايش شود.
در داربستهاي معلق با راه اندازي دستي كه كارگران بر روي جايگاه آن به طور نشسته كار ميكنند،بايد وسايلي پيش بيني شود كه جايگاه را حداقل در فاصله 45 سانتيمتر بدنه ساختمان نگهدارد تا هنگامتكان خوردن داربست، مانع برخوردزانوهايكارگران باديوار گردد.
داربستهاي معلق با راه اندازي ماشيني
ماده142: تيرهاي پيشآمده بايد بامقررات مواد125تا128 و ماده130مطابقتداشته باشند.
ماده 143: در داربست معلق با راه اندازي ماشيني نبايد از كيسههاي شن يا وزنههاي تعادل به عنوان وسايل نگهدارنده و مهار تيرهاي پيش آمده استفاده شود.
ادامه دارد
جمع آوري : آرمين خوشوقتي
فصل اول – هدف، دامنه شمول و تعاريف
الف – هدف:
هدف از تدوين اين آييننامه پيشگيري از حوادث منجر بهصدمات و خساراتجانيو مالي در عملياتساختماني و تامين ايمني و حفاظت نيرويانساني شاغل در كارگاههايساختماني است.
ب – دامنه شمول
مقررات اين آيين نامه به استناد ماده 85 قانون كار جمهوري اسلامي ايران تدوين و در مورد كليه كارگاههاي ساختماني لازم الاجرا است.
ج – تعريف صاحب كار در كارگاه ساختماني
صاحب كار شخصي است حقيقي يا حقوقي كه مالك يا قائم مقام قانوني مالك كارگاه ساختماني بوده و انجام يك يا چند نوع از عمليات ساختماني را به يك يا چند پيمانكار محول مينمايد و يا خود راساً يك يا تعدادي كارگر را در كارگاه ساختماني متعلق به خود برطبق مقررات قانون كار بكاري گمارد كه در حالت دوم كارفرما محسوب ميگردد.
د – تعريف كارفرما در كارگاه ساختماني
كارفرما در كارگاه ساختماني شخصي است حقيقي يا حقوقي كه يك يا تعدادي كارگر را در كارگاه ساختماني برطبق مقررات قانون كار و به حساب خود بكار ميگمارد اعم از اينكه پيمانكار اصلي، پيمانكار جزء و يا صاحب كار باشد.
هـ - تعريف مهندس ناظر
مهندس ناظر شخصي است حقيقي يا حقوقي كه برطبق قانون نظام مهندسي و كنترل ساختمان داراي پروانه اشتغال به كار مهندسي از وزارت مسكن و شهرسازي است و در حدود صلاحيتخود، مسئوليتنظارت برتمام ياقسمتي ازعملياتساختمانيرا برعهده ميگيرد.
و – تعريف حادثه ناشي از كار
حادثه ناشي از كار به استناد ماده 60 قانون تامين اجتماعي حادثهاي است كه در حين انجام وظيفه و به سبب آن براي كارگر اتفاق ميافتد و موجب صدماتي برجسم و روان وي ميگردد. حوادثي كه براي كارگر در حين اقدام به منظور نجات ساير افراد حادثه ديده در كارگاه و مساعدت به آنان روي ميدهد نيز حادثه ناشي از كار محسوب ميگردد.
ز – تعريف شخص ذيصلاح
شخص ذيصلاح از لحاظ اين آيين نامه شخصي است كه داراي پروانه اشتغال به كار مهندسي يا كارداني از وزارت مسكن و شهرسازي و يا پروانه مهارت فني از سازمان آموزش فني و حرفهاي وزارت كار و امور اجتماعي در رشته مربوطه باشد.
فصل دوم – مقررات كلي
ماده 1: قبل از شروع عمليات ساختماني بايد پروانهها و مجوزهاي لازم توسط مالكان و صاحبان كار از مراجع ذيربط قانوني اخذ گردد.
ماده 2: قبل از شرع عمليات ساختماني مربوط به تاسيس كارگاههاي جديد يا توسعه كارگاههاي موجود، بايد طبق ماده 87 قانون كار، نقشههاي ساختماني و طرحهاي مورد نظر از لحاظ پيش بيني در امر حفاظت فني و بهداشت كار براي اظهار نظر و تاييد به واحد كار و امور اجتماعي محل ارايه گردد.
ماده 3: مسئوليت اجراي مقررات اين آيين نامه براساس مواد 91 و 95 قانون كار برعهده كارفرماست.
ماده 4: هرگاه صاحب كار اجراي كليه عمليات ساختماني از ابتدا تا پايان كار را كلاً به يك پيمانكار محول نمايد، پيمانكار مسئول اجراي مقررات اين آيين نامه در كارگاه خواهد بود.
ماده 5: هرگاه صاحب كار اجراي قسمتهاي مختلف عمليات ساختماني خود را به پيمانكاران مختلف محول نمايد، هر پيمانكار در محدوده پيمان خود، مسئول اجراي مقررات اين آيين نامه خواهد بود و پيمانكاراني كه به طور همزمان در يك كارگاه ساختماني مشغول فعاليت هستند، بايد در اجراي مقررات مذكور با يكديگر همكاري نمايند و صاحب كار مسئول ايجاد هماهنگي بين آنها خواهد بود.
ماده 6: هرگاه پيمانكار اصلي اجراي قسمتهاي مختلف عمليات ساختماني را به پيمانكار يا پيمانكاران ديگر محول نمايد، هر پيمانكار جزء در محدوده پيمان خود مسئول اجراي مقرات اين آيين نامه بوده و پيمانكار اصلي مسئول نظارت و ايجاد هماهنگي بين آنها خواهد بود.
ماده 7: هرگاه مهندسان ناظر در ارتباط با نحوه اجراي عمليات ساختماني ايراداتي مشاهده نمايند كه احتمال خطر وقوع حادثه را در برداشته باشد، بايد فوراً مراتب را همراه با راهنماييها و دستورالعملهاي لازم، كتباً به كارفرما يا كارفرمايان مربوطه اطلاع داده و رونوشت آن را به واحد كار و امور اجتماعي محل و مرجع صدور پروانه ساختمان تسليم نمايند. كارفرما موظف است فوراً كار را در تمام يا قسمتي از كارگاه كه مورد ايراد و اعلام خطر واقع شده متوقف و كارگران را از محل خطر دور و اقدامات مقتضي در مورد رفع خطر بعمل آورد.
ماده 8: كارفرما بايد وقوع هرگونه حادثه ناشي از كار منجر به فوت يا نقص عضو را كتباً و در اسرع وقت و قبل از آنكه علايم و آثار حادثه از بين رفته باشد، به واحد كار و امور اجتماعي محل اطلاع دهد.
ماده 9: كارفرما بايد وقوع هرگونه حادثه ناشي از كار را ظرف مدت سه روز اداري به شعبه سازمان تامين اجتماعي محل اطلاع دهد و نسبت به تكميل و ارايه فرم ويژه گزارش حادثه اقدام نمايد.
ماده 10: كارگاه ساختماني بايد به طور مطمئن و ايمن محصور و از ورود افراد متفرقه و غيرمسئول به داخل آن جلوگيري بعمل آيد. همچنين نصب تابلوها و علايم هشدارنده كه در شب و روز قابل رويت باشد، در اطراف كارگاه ساختماني ضروري است.
ماده 11: قرار دادن و انبار كردن وسايل كار، مصالح ساختماني و نخالههاي ساختماني در معابر عمومي مجاز نيست و چنانچه انجام اين امر براي مدت موقت و محدود اجتنابناپذير باشد، بايد با شرايط زير اقدام گردد.
الف – مجوز لازم از مرجع صدور پروانه ساختمان و ساير مراجع ذيربط و مسئول اخذ گردد.
ب – نحوه قرار دادن، چيدن يا ريختن اين وسايل و مصالح و انتخاب مكان آن به ترتيبي باشد كه حوادث براي عابران و وسايل نقليه بوجود نياورد و در اطراف آن نردههاي متحرك و وسايل كنترل مسير و همچنين تابلوها و علايم هشدار دهنده كه در شب و روز از فاصله مناسب قابل رويت باشد، نصب گردد.
ماده 12: براي جلوگيري از سقوط مصالح ساختماني و ابزار كار بر روي كارگران و افرادي كه در محوطه كارگاه ساختماني از مجاوز ساختمان دردست تخريب، احداث و يا تعمير و بازسازي عبور مينمايند، بايد يك سرپوش حفاظتي با عرض و استحكام كافي از شبكه فلزي يا از جنس الوار چوبي با شرايط زير در ديواره اطراف ساختمان نصب گردد.
الف – سرپوش حفاظتي بايد با توجه به ارتفاع و وضعيت ساختمان چنان طراحي و ساخته شود كه در اثر ريزش مصالح و ابزار كار بر روي آن هيچگونه خطري متوجه افرادي كه از زير آن عبور مينمايند، نگردد.
ب – زاويه سرپوش حفاظتي را نسبت به سطح افقي ميتوان بين 30 تا 45 درجه به سوي ساختمان اختيار نمود.
ماده 13: احداث راهرو سرپوشيده موقتي در امتداد معبر عمومي مجاور كارگاه ساختماني در موارد زير ضروري است:
الف – چنانچه فاصله ساختمان دردست تخريب از معبر عمومي كمتر از 40 درصد ارتفاع اوليه آن باشد.
ب – در صورتي كه فاصله ساختمان دردست احداث يا تعمير و بازسازي كمتر از 25 درصد ارتفاع نهايي آن باشد.
ج – در مواردي كه فاصله ساختمان دردست تخريب، احداث يا تعمير و بازسازي از معابر عمومي بيش از حد نصابهاي مقرر در بندهاي الف و ب باشد، اما با توجه به شرايط و مقتضيات خاص، به نظر بازرس كار يا مرجع صدور پروانه ساختمان يا مهندس ناظر، راهرو سرپوشيده موقتي ضروري تشخيص داده شود.
ماده 14: راهروهاي سرپوشيده موضوع ماده 13 بايد داراي شرايط زير باشند:
الف – ارتفاع راهرو سرپوشيده نبايد كمتر از 5/2 متر و عرض آن نيز نبايد كمتر از 5/1 متر و يا عرض پياده روي موجود باشد.
ب– راهرو بايد فاقد هرگونه مانع بوده و داراي روشنايي لازم طبيعي يا مصنوعي دائميباشد.
ج – سقف راهرو بايد توانايي تحمل حداقل 700 كيلوگرم بر مترمربع فشار را داشته باشد. به علاوه ساير قسمتهاي آن نيز بايد تحمل بار مربوط و فشار مذكور را داشته باشد.
د – سقفراهرو بايد از الوار به ضخامت حداقل 5سانتيمتر ساختهشده و الوارها طوري در كنار هم قرارگرفتهباشند كه از ريزش مصالح ساختماني به داخل راهرو جلوگيري بعمل آيد.
هـ – اطراف بيروني سقف راهرو بايد به وسيله ديواره شيب داري از چوب يا شبكه فلزي مقاوم محصور باشد. زاويه اين حفاظ را نسبت به سقف ميتوان بين 30 تا 45 درجه به طرف خارج اختيار نمود.
و – در صورتي كه راهرو داراي درهاي جانبي براي ورود و خروج مصالح و نخالههاي ساختماني و غيره باشد، اين درها بايد همواره بسته باشند، مگر در موارد مذكور كه بايد مراقبت كافي بعمل آيد.
ماده 15: كليه پرتگاهها و دهانههاي باز در قسمتهاي مختلف كارگاه ساختماني و محوطه آن كه احتمال خطر سقوط افراد را در بردارند، بايد تا زمان محصور شدن يا پوشيدن شدن نهايي و يا نصب حفاظها، پوششها و نردههاي دائم و اصلي، به وسيله نردهها يا پوششهاي موقت به طور محكم و مناسب حفاظت گردند.
ماده 16: نرده حفاظتي موقت موضوع ماده 15 بايد داراي شرايط زير باشد:
الف – ارتفاع آن در مورد راه پلهها و سطوح شيب دار حداقل 75 سانتيمتر و در ساير موارد حدافل 90 سانتيمتر باشد.
ب – در فواصل حداكثر 2 متر، داراي پايههاي عمودي محكم باشد.
ج – در اجزاء آن قسمتهاي تيز و برنده وجود نداشته باشد.
ماده 17: پوشش حفاظتي موقت موضوع ماده 15 بايد داراي شرايط زير باشد:
الف – در مورد دهانههاي باز با ابعاد كمتر از 45 سانتيمتر، تخته يا الوارهاي چوبي با قطر حداقل 5/2 سانتيمتر.
ب – در مورد دهانههاي باز با ابعاد بيشتر از 45 سانتيمتر، تخته يا الوارهاي چوبي با قطر حداقل 5 سانتيمتر.
ماده 18: در مواردي كه احتمال سقوط و ريزش مصالح و ابزار كار از روي جايگاهها و سكوهاي كار يا لبه پرتگاهها و دهانههاي باز وجود داشته باشد،بايد نسبت به نصب پاخورهاي چوبي به ضخامت حداقل 5/2 سانتيمتر و ارتفاع 15 سانتيمتر اقدام شود.
ماده 19: چنانچه قبل از زدن سقفهاي دائم، نياز به ايجاد سكوي كار در محل باشد، بايد از الوارهايي با ضخامت 5 و عرض 25 سانتيمتر كه در كنار هم محكم به يكديگر بسته و متصل شده باشند، استفاده شود.
ماده 20: براي جلوگيري از خطر برق گرفتگي و كاهش اثرات زيان آور ميدانهاي الكترومغناطيسي ناشي از خطوط برق فشار قوي، بايد مقررات مربوط به حريم خطوط انتقال و توزيع نيروي برق، در كليه عمليات ساختماني و نيز در تعيين محل احداث بناها و تاسيسات، رعايت گردد.
ماده 21: قبل از شروع عمليات ساختماني در مجاورت خطوط هوايي برق فشار ضعيف، بايد مراتب به اطلاع مسئولان و مراجع ذيربط رسانده شود تا اقدامات احتياطي لازم از قبيل قطع جريان، تغيير موقت يا دائم مسير يا روكش كردن خطوط مجاور ساختمان با مواد مناسب از قبيل لولههاي پلي اتيلن يا شيلنگهاي لاستيكي و غيره انجام شود.
ماده 22: كليه هاديها، خطوط و تاسيسات برقي در محوطه و حريم عمليات ساختماني بايد برقدار فرض شود، مگر آنكه خلاف آن ثابت گردد.
ماده 23: كليه كارگران كارگاههاي ساختماني بايد مجهز به كلاه و كفش ايمني باشند.
همچنين در صورتيكه شرايط و نوع كار اقتضاء نمايد، ساير وسايل حفاظت فردي از قبيل دستكش حفاظتي، عينك و نقاب حفاظتي، ماسك تنفسي حفاظتي، چكمه و نيم چكمه لاستيكي، كمربند ايمني، طناب مهار و طناب نجات مطلق ضوابط آيين نامه وسايل حفاظت انفرادي بايد در اختيار كارگران قرار داده شود.
فصل سوم – ماشين آلات و تجهيزات ساختماني
ماده 24: كليه رانندگان يا اپراتورهاي ماشين آلات و تجهيزات ساختماني بايد آموزشهاي لازم در مورد نحوه كار با اين وسايل را طبق قوانين و مقررات مربوطه فرار گرفته و داراي پروانه مهارت فني يا گواهي نامه ويژه از مراجع ذيربط باشند.
ماده 25: بكار بردن ماشين آلات و تجهيزات ساختماني در نزديكي خطوط انتقال نيروي برق بايد با رعايت مواد 20 و 21 صورت گيرد.
ماده 26: قسمتهاي مختلف دستگاهها و وسايل بالابر بايد طبق برنامه ذيل مورد بازديدهاي دورهاي يا معاينه فني و آزمايش قرار گيرند.
الف - بازديد روزانه كليه لوازم بستن و بلند كردن بار از قبيل قلابها، اتصالات، كابلها، زنجيرهها و غيره، از نظر فرسودگي، شكستگي و هر نوع عيوب ظاهري ديگر، توسط اپراتور و مسئول دستگاه.
ب – بازديد فني كليه قسمتهاي دستگاه، هفتهاي يك بار، توسط شخص متخصص يا مسئول فني دستگاه و ارايه گزارش به سرپرست مربوطه.
ج – معاينه فني و آزمايش كليه قسمتهاي دستگاه توسط اشخاص متخصص و صدور گواهينامه اجازه كار هر سه ماه يك بار و همچنين قبل از استفاده براي اولين بار و يا پس از هرگونه جابجايي و نصب در محل جديد.
ماده 27: كليه تعميرات اساسي و تعويض قطعات و لوازم اصلي كه بر روي دستگاه بالابر انجام ميشود، بايد در دفتر ويژهاي ثبت و توسط متخصص مربوطه امضاء گردد. اين دفتر همراه با گواهينامههاي اجازه كار موضوع بند ج ماده 26،بايد نزد مالك و كارفرماي دستگاه نگاهداري و در هنگام لزوم ارايه گردد.
ماده 28: كليه قسمتهاي تشكيل دهنده دستگاهها و وسايل بالابر و اجزاء آنها بايد با رعايت اصول و قواعد فني و طبق استانداردها و ضرائب اطمينان مندرج در «آيين نامه حفاظتي وسايل حمل و نقل و جابجا كردن مواد و اشياء در كارگاهها» طراحي، محاسبه و ساخته شده و توسط اشخاص ذيصلاح نصب، تنظيم و آماده به كار شوند.
ماده 29: حداكثر ظرفيت بار مجاز و همچنين سرعت كار مطمئن هر وسيله بالابر بايد بر روي لوحهاي نوشته و در محل مناسبي بر روي دستگاه نصب و مفاد آن دقيقاً رعايت گردد.
ماده 30: قلاب دستگاهها و وسايل بالابر بايد داراي شرايط زير باشد:
الف – مجهز به شيطانك يا ضامن باشد تا مانع جدا شدن اتفاقي بار از آن گردد.
ب–حداكثر باري كهميتوان بهوسيله آن بلندنمود، بهطور واضح بر روي آن حك شده باشد.
ج – در صورتي كه نوع كار ايجاب نمايد، مجهز به دستگيره مناسبي باشد كه بتوان آن را در حالت تعليق، تغيير مكان داده و در وضع مناسب قرار داد.
ماده 31: ميزان حداكثر مجاز بار بدون خطر زنجيرها، كابلها و ساير وسايل بلند كردن و بستن بار بايد بر روي پلاك فلزي درج و به آنها متصل باشد.
ماده 32: دستگاههاي بالابر ثابت از قبيل جرثقيلهاي برجي (Tower Cranes) و وينچها بايد به طور مطمئن در محل نصب خود مهار گرديده و وزنههاي تعادل آنها متناسب با حداكثر ميزان حمل بار محاسبه و درنظر گرفته شود. در مورد جرثقيلهاي برجي، استحكام و مقاومت زمين محل استقرار دستگاه قبل از شروع عمليات نصب و مونتاژ بايد مورد بررسي قرار گيرد. هم چنين نحوه مهار اين دستگاهها بايد به ترتيبي باشد كه در مقابل حداكثر نيروي باد و طوفان در محل، مقاومت كافي داشته باشند.
ماده 33: هر دستگاه بالابر علاوه بر اپراتور يا راننده، بايد داراي يك نفر كمك اپراتور يا علامت دهنده نيز باشد. اين شخص بايد در مورد نحوه علامت دادن با دستها يا وسايل هشدار دهنده و نوع علايم مشخصه و يكنواخت، آموزش لازم را ديده باشد. در مواردي كه به علت محدود بودن ميدان ديد اپراتور و يا هرگونه شرايط و موقعيتهاي خاص، به بيش از يك نفر علامت دهنده نياز باشد، بايد علايم حركت فقط توسط يكي از آنها كه نفر اصلي است، داده شود. اما در عين حال اپراتور بايد از علامت توقفي كه در موارد خطر توسط هر كدام از آنان داده ميشود، تبعيت نمايد.
ماده 34: مسير حركت و محل استقرار جرثقيلها و ديگر وسايل بالابر بايد قبلاً به طور دقيق بازديد و بررسي شود تا در موقع حركت و كار، خطري از طريق برخورد با سيم و كابلهاي برق يا تاسيسات و بناهاي موجود و يا سقوط در محلهاي حفاري شده و غيره، متوجه اپراتور، كارگران و افراد ديگر نشود.
ماده 35: از روي معابر و فضاهاي عمومي مجاور كارگاه ساختماني نبايد هيچ باري به وسيله دستگاههاي بالابر عبور داده شود و چنانچه انجام اين كار اجتناب ناپذير باشد، بايد اين معابر و فضاها با استفاده از وسايل مناسب محصور، محدود و يا مسدود گرديده و هم چنين علايم هشداردهنده موثر از قبيلتابلوها،پرچمهاي مخصوص يا چراغهاي چشمكزن بكاربرده شود.
ماده 36: به رانندگان يا اپراتورهاي دستگاهها و وسايل بالابر نبايد كار ديگري ارجاع شود. همچنين افراد مزبور در هنگام روشن بودن دستگاه و يا آويزان بودن بار، مجاز به ترك و رها كردن دستگاه نميباشند.
ماده 37: راننده يا اپراتور دستگاه بالابر و افراد كمكي و علامت دهنده، در هنگام انجام وظيفه، حق خوردن، آشاميدن و استعمال دخانيات را ندارند.
ماده 38: به هيچ وجه نبايد اجازه داده شود كه كارگران بر روي بار مورد حمل سوار شوند و يا براي جابجا شدن از وسايل بالابر استفاده نمايند.
ماده 39: در هنگام بهره برداري از جرثقيلهاي سيار موتوري بايد دقت شود كه جكها به طور صحيح استفاده و در محل مناسب استقرار يابند.
ماده 40: در هنگام باد، طوفان و بارندگي شديد، بايد از كار كردن با دستگاهها و وسايل بالابر خودداري شود.
ماده41:كابين راننده يا اپراتور ماشينآلات راهسازي و ساختماني بايدداراي شرايطزير باشد:
الف – به ترتيبي باشد كه راننده يا اپراتور را در برابر شرايط جوي و گرد و غبار محافظت نموده و نيز ميدان ديد كافي براي او تامين نمايد.
ب – كليه شيشههاي درها و پنجرهها از نوع مقاوم و نشكن باشند.
ج - داراب ركاب و دستگيرهاي باشد كه راننده يا اپراتور بتواند به راحتي و با ايمني كامل سوار و پياده شود.
د – پله و ركاب ترجيحاً مشبك و پنجرهاي باشد تا گل و لاي بر روي آن متراكم نشده و باعث لغزش پاي راننده و اپراتور نگردد. ضمناً از آلوده شدن آن به روغن، گريس يا ساير مواد لغزنده بايد جلوگيري بعمل آيد.
ماده 42: در مواردي كه ميدان ديد راننده يا اپراتور ماشين آلات راه سازي و ساختماني محدود باشد، وجود يك نفر كمك يا علامت دهنده الزامي است.
ماده 43: راننده يا اپراتور قبل از ترك ماشين آلات راه سازي و ساختماني بايد دستگاه را ترمز و در صورت وجود تيغه يا باكت يا خاكبردار، آن را پايين آورده و بر روي زمين قرار داده و دستگاه را خاموش نمايد.
ماده 44: در شرايطي كه به دليل سستي بستر يا ازدياد شيب آن، تعادل دستگاه خاكبرداري به خطر افتد، نبايد آن را به كار انداخت يا مورد استفاده قرار داد.
ماده 45: هنگامي كه ماشين آلات راه سازي و ساختماني در حال كار هستند، ورودي افراد به داخل شعاع عمل آنها بايد ممنوع گردد.
ماده 46: ماشين آلات راه سازي و ساختماني را نبايد شبها در حاشيه جادههاي عمومي متوقف نمود. چنانچه در موارد خاص، اين كار اجتناب ناپذير گردد، بايد اطراف آنها با وسايل مناسب هشدار دهنده از قبيل پرچم قرمز، علايم شبرنگ، چراغ قرمز چشمك زن و غيره، محدود و علامت گذاري شود.
ماده 47: استفاده از ماشين آلات راه سازي و ساختماني در غير از موضوع تعريف شده ممنوع ميباشد.
ماده 48: در هنگام حركت بيل مكانيكي، باكت يا خاك بردار آن بايد خالي از بار باشد، همچنين بوم آن بايد در جهت حركت قرار گيرد.
ماده 49: در موقع تعمير باكت يا خاك بردار بيل مكانيكي يا لودر با تعويض ناخنهاي آن، بايد آن را قبلاً در محل خود محكم نمود تا از حركت ناگهاني آن و ايجاد حادثه جلوگيري بعمل آيد.
ماده 50: از تيغههاي بولدوزر نبايد به عنوان ترمز استفاده شود، مگر در مواردي استثنايي و اضطراري.
ماده 51: در كارگاههايي كه از ماشين آلات خاك برداري و يا وسايل نقليه موتوري ويژه حمل و جابجايي مصالح ساختماني استفاده ميشود، بايدراههاي ورود و خروج ايمن و مناسب براي آنها ايجاد و نسبت به نصب علايم خطر و هشدار دهنده مناسب اقدام گردد.
ماده 52: در بارگيري و تخليه وسايل نقليه موتوري ويژه حمل و جابجايي مصالح ساختماني بايد نكات زير مورد توجه قرار گيرد:
الف – وزن تقريبي مصالح بار شده از ظرفيت مجاز وسيله نقليه تجاوز ننمايد.
ب – ارتفاع بار از ديوارههاي اطاق بارگيري تجاوز ننمايد و در مواردي كه نوع و وضعيت بار به ترتيبي باشد كه اين امر اجتناب ناپذير گردد، بايد به وسيله كابل فلزي يا طناب مناسب نسبت به مهار آن به طور مطمئن و ايمن اقدام شود.
ج – مصالحي از قبيل آجر، سنگ و غيره بايد به وسيله برزنت يا توريهاي محكم پوشيده و محفوظ شوند، مگر آنكه ارتفاع بار از ارتفاع ديوارههاي اطاق بارگيري كمتر باشد، در مورد مصالح ريزدانه پوشش بار الزامي است.
د – در هنگام بار زدن قطعات و مصالح سنگين و حجيم از قبيل تيرآهن، قطعات ساخته شده اسكلتهاي فلزي، لولههاي بزرگ و غيره، بايد طوري روي هم چيده شوند كه هنگام تخليه بار و باز كردن ديوارههاي اطاق بارگيري، از لغزش آنها بر روي هم و ايجاد حادثه پيشگيري بعمل آيد. هم چنين نحوه بارگيري و توزيع قطعات مذكور در اطاق بارگيري بايد به ترتيبي باشد كه مركز ثقل كاميون را به يك سمت آن متوجه نساخته و تعادل آن در هنگام حركت حفظ شود.
هـ - در بارگيري و تخليه قطعات و مصالح سنگين و حجيمبايد ازوسايلمكانيكياستفاده شود.
و – در موقع باززدن مواد ومصالحي از قبل شن، ماسه، سنگ، آجر، خاك، نخاله و ضايعات ساختماني به وسيله لودر و بيل مكانيكي و يا قطعات و مصالح سنگين و حجيم به وسيله جرثقيل،بايد سرنشينان وسيله نقليه آنرا ترك و تا پايان بارگيريدرمحلمناسبيمستقر شوند.
ز – در هنگام بارگيري يا تخليه نقليه موتوري، بايد علاوه بر استفاده از ترمز دستي، از موانع مناسب از قبيل بلوكهاي چوبي نيز براي جلوگيري از حركت اتفاقي و مهار وسايل مذكور استفاده شود.
ح – در مواردي كه كار تخليه و بارگيري در محيطهاي بسته انجام ميشود، بايد تهويه لازم و كافي صورت گيرد. در غير اين صورت بايد موتور وسيله نقليه خاموش شود.
ماده 53: دهانههاي سيلوهاي مصالح ساختماني و قيف تغذيه كننده تراك ميكسر و پمپ بتن بايد به وسيله چند ميله عمود بر هم حفاظ گذاري شوند تا از سقوط افراد به داخل آنها جلوگيري بعمل آيد.
ماده 54: كف توقفگاه ماشين آلات سنگين ساختماني و وسايل نقليه موتوري ويژه حمل و جابجايي مصالح ساختماني بايد داراي شرايط زير باشد:
الف – هموار و حتي الامكان قابل شستشو باشد.
ب – از استحكام كافي برخوردار باشد تا در هنگام زدن جك در زير ماشين آلات و وسايل نقليه موتوري، از در رفتن جك و ايجاد حادثه جلوگيري بعمل آيد.
ج – مجاري مناسبي در آن پيش بيني شده باشد تا در صورت ريزش يا نشت مواد سوختي، مواد مذكور به چالهها و مخازن قابل تخليه هدايت گردند.
ادامه دارد
همه می خواهند به بهترین وجه در محل کار ظاهر شـوند تا اطـمینـان یـابند که پله های ترقی را طی خواهند کرد و ترفیع رتبه خواهند گرفت. در این مورد فکر کنید، چه کـاری باید بکنید تا بتوانید از سایرین جلو افتاده و نظرها را جلب کنید؟
تصور ما بر این است كه برای جلو افتادن از سایرین، حتماً بـاید کارهایی عجیب و بـاورنـکردنی انجام دهیم و تا آنـجـا که مـی تـوانـیـم کار کنیم. اگر چه درازای كلیه این زحمات حقوق دریافت خواهیم کرد، اما این کافی نیست.
یک نكته را برایتان بازگو میكنم، چه در زندگی خصوصی و عاطفیتان و چـه در زندگی کاریـتـان، فقـط جـزئـیـات مـهـم هسـتـنـد. ایـنــکـه لباسی مناسب بپوشید، تـلفـن هـای خصوصیتان را کوتاه کنید و در کارهای گروهی شرکت کنیدممکن است بسیار موثر باشد.
در ایـنجا به مواردی اشاره خـواهیم کرد، که با انجام آنها صد در صد مورد توجه رئیس قرار خواهید گرفت.
ظاهرخوب داشته باشید
کیف دستی با خود حمل کنید
اینکه هر روز با کیف دستی وارد و خارج شرکت شوید به دیگران این احساس را میدهد که شما در کارتان فعال هستید، حتی اگر پشت میز کارتان هم نباشید. ممکن است این کیف را فقط برای حمل ناهارتان به دست گیرید، اما تاثیر بسیار خوبی خواهد گذاشت.
صاف بنشینید
صاف نشستن و صاف و با غرور ایستادن علائم فیزیکی هستند که نشان می دهند شما فردی با اعتماد به نفس بالا هستید. نگذارید که دیگران شما را در حالیکه جلوی کامپیوتر خمیده شده اید ببینند، مگر اینکه حین اضافه کاری باشید و دیگر توانایی صاف نشستن را نداشته باشید.
وقت شناس باشید
هیچ کس دوست ندارد که برای کسی منتظر بایستد، پس سعی کنید که همیشه سر وقت باشید. من همیشه به دوستانم می گویم: "انتظار نداشته باشید که زود بیایم، اما دیر هم نمی آیم."
زندگی خصوصیتان را وارد کار نکنید
کار خوبی که یک کارمند می تواند انجام دهد این است که زندگی خصوصی خود را از کار جدا کند، یعنی تا زمانی که در محل کار است کاملاً متوجه و درگیر کار باشد و وقت
خود را مثلاً به تلفن های مداوم به نامزدش نگذراند.
نگران نباشید، خوشحال باشید
لبخند زدن مسری است، این باعث می شود که دیگران کمتر از شما شاکی باشند، به خصوص زمانی که کاری اشتباه انجام داده باشید.
خوب لباس بپوشید و خوشبو ظاهر شوید
همیشه با خود آدامس های نعنایی یا شانه جیبی داشته باشید كه بسیار مفید است. مهم نیست دیگران چه می گویند، اما به یاد داشته باشید که مردم هنوز از روی ظاهر در مورد افراد قضاوت می کنند. پس خوب لباس بپوشید .
محیط کارتان را تمییز و منظم نگاه دارید
اینکه میز کارتان را همیشه منظم و تمییز نگاه دارید و همه ورق ها را سر جای خود بگذارید راه خوبی است تا به رئیس خود بفهمانید که شما در همه کارها فردی منظم هستید.
حرف های خوب بزنید و بدانید که در مورد چه صحبت می کنید
نگاهی به روزنامه صبح بیاندازید، از پیشرفتهای جدید در زمینه کاری خود آگاه شوید و بدانید که در کارتان چه می گذرد. اینکه همیشه اطلاعات خود را بیشتر کنید، در صحبت کردن شما بسیار کمک خواهد کرد.
در هنگام صحبت از دستانتان هم کمک بگیرید
نترسید که هنگام صحبت کردن از دستانتان هم کمک بگیرید. حتماً لازم نیست که یک ایتالیایی باشید تا قادر به انجام این کار باشید، خیلی طبیعی رفتار کنید.
همیشه یک لطیفه آماده تعریف داشته باشید
اگرچه دوست نخواهید داشت که دلقک شرکت باشید، اما خوب است که در زمان مناسب جوک و لطیفه هم تعریف کنید.
غیبت کردن را کنار بگذارید
هرچند که ممکن است خیلی کار سرگرم کننده ای باشد، اما غیبت کردن مثل سمی کشنده می تواند کارتان را به سرعت از دستتان خارج کند. دست از این کارها برداشته و کاری به زندگی خصوصی دیگران نداشته باشید.
یاد بگیرید که گاهی هم لازم است حرف نزنید
گاهی اوقات بهترین و عاقلانه ترین کار این است که صبر كرده و حرفی نزنید. اگرچه وقتی حرف ارزشمند برای زدن دارید خوب است که در بحث شرکت کنید، اما اگر میخواهید مدام حرف های تکراری صد سال پیش را در یک بحث به میان بکشید، بهتر است که اصلاً چیزی نگویید.
با اینکار حتی ممکن است دیگران تصور کنند که مشغول فکر کردن به حرف های آنها هستید و این خیلی خوب است و به یاد داشته باشید که در یک بحث هیچگاه سر دیگران فریاد نزنید.
لاف نزنید
هیچ کس علاقه ای به افراد خود ستا و لاف زن ندارد. پس متوجه باشید که چه میگویید و مدام کارهایی را که انجام داده اید را بزرگنمایی نکنید.
خوب باشید و کارهای خوب بکنید
اضافه کاری کنید
اگر اینکه همیشه دنبال کار بیشتر باشید و کار بیشتر از رئیس طلب کنید و این برایتان به صورت عادت در بیاید، مطمئن باشید که رئیس حتماً متوجه این مسئله خواهد بود به خصوص زمانی که می خواهد ترفیع رتبه ای بدهد شما در ذهنش خواهید ماند. نگران پولش هم نباشید، هیچ زحمتی بی جواب نمی ماند.
هیچگاه با یکی از همکارانتان وارد مسائل عاشقانه نشوید
من نمی دانم که چقدر این منشی جدید ممکن است جذاب باشد یا همینطور یکی از همکارانتان، اما توصیه می کنم که طرفش نروید. این ممکن است از سردردها و قلب دردهای آتی جلوگیری کند.
همیشه کنترل خود را در دست داشته باشید
نمی گویم باید در بحث با همکارانتان اصلاً ناراحت یا نگران نباشید، می گویم هیچ گاه کنترل خود را از دست ندهید. این باعث می شود که زیر دستانتان احترام بیشتری برایتان قائل شوند و بالا دستتان هم تحت تاثیر قرار خواهد گرفت.
مراقب باشید که چه سایت هایی را در اینترنت بررسی می کنید
بدانید که در محیط کار همیشه باید به فکر کار باشید. پس حتی در زمان بیکاریتان هم نباید خود را مشغول بازرسی سایت های نا مربوط کنید.
با همکارانتان خوش رفتار باشید
نباید بیش از حد فضول جلوه کنید، اما به یاد داشتن تاریخ تولد و آخرین خبرها در مورد همکارانتان بسیار خوب خواهد بود و آنها را به شما علاقه مند خواهد کرد.
گاهی یک رهبر باشید
از اینکه در مواقع خاص پست رهبری بگیرید واهمه نداشته باشید. وقتی یکی از همکاران قدیمی در حال بازنشست شدن است، یک مهمانی خداحافظی برای او ترتیب دهید و... همیشه برای این کارها داوطلب باشید چون با اینکار دیگران به سرعت به شما علاقه مند خواهند شد.
به قوانین و سیاست های سازمان احترام بگذارید
همیشه در هر سازماني یک سری قانون وجود دارد که کارکنان همه موظف به اطاعت از آن هستند. پس به یاد داشته باشید که هیچگاه قوانین سازمان را زیر پا نگذارید.
یک کار خوب
همیشه جزئیات هستند که تصویر بزرگ را می سازند. با رعایت کردن این موارد کوچک، خواهید توانست که تصویر خود را نزد رئیس و همکارانتان هر چه بهتر کنید.
پس به هوش باشید. شما را روی نردبان ترقی ببینیم!
منبع : مديران . کام
افخم بهرازنيا
تا به حال چند بار احساس كردهايد كه مغز شما از كار افتاده است و ديگر قادر به فكر كردن نيستيد؟
اين بهدليل آن است كه ما نياز داريم توانائيهاي خود را براي فكر كردن افزايش دهيم. مطلب حاضر به نكاتي ميپردازد كه ما براي بيشتر و بهتر فكر كردن بايد به كار گيريم و به آن نياز داريم.
*يافتن بهترين زمان.
بيشتر افراد مسن صبحها بهتر ميتوانند فكر كنند و اغلب جوانان بعداز ظهرها.شما چه زماني بهتر فكر ميكنيد؟
*خوب تحصيل كنيد اما افراط نكنيد.
بعضي از روانشناسان عقيد ه دارند كه تحصيلات تخصصي افراطي و زياد ميتواند به توانايي تفكر خلاقانه آسيب وارد كند. شما اگر در رشته نويسندگي دكترا كسب كنيد الزاما رمان نويس بزرگي نخواهيد شد.
*روز خود را با بهترينها شروع كنيد.
محققين نشان دادهاند كه مقدار كافئين موجود در يك فنجان قهوه ميتواند به تمركز حواس كمك كند اما اگر شما مستعد اضطراب هستيد بهتر است فراموشش كنيد. .
*خاطرات جديد را به خاطرات قبلي بچسبانيد.
حافظه خود را چون دار بستي در نظر بگيريد و اطلاعات جديد را روي آن تثبيت كنيد. هميشه اطلاعات جديد را به چيزي پيوند دهيد و هرگز آن را تنها رها نكنيد.
*تا ميتوانيد تمرين كنيد.
ياد گيري و تمرين مداوم ذهن را تغيير ميدهد.مطالعاتي كه روي عدهاي داوطلب 70 ساله انجام شده نشان ميدهد كه آموزشهاي منظم و طبق برنامه
زمانبندي شده باعث تغيير ساختار ذهني فرد ميشود به نحوي كه فعاليت ذهني اين افراد نسبت به زماني كه 7 سال جوانتر بودهاند بيشتر است. فرد مسني كه خوب تمرين ميكند سريعتر از جواني است كه اصلا تمرين نميكند.
* به ايدههاي خود شانس شكوفا شدن بدهيد.
بسياري از ما با توجه به توانائيها يمان امكان ارزيابي حقايق وتصميمگيري سريع داريم. خلاقيت نياز به آرامش و سكون داردو اين كه به ايدههاي به ظاهر نا معقول و بيمعني خود فرصت دهيم.
*شغلي كه باعث رشد شود و همراهي كه باهوش باشد.
مطالعات انجام شده درلهستان نشان ميدهد صاحبان مشاغلي كه نياز به كارگيري ذهن دارد نسبت به ساير افراد از قدرت تفكر بيشتري برخوردارند. همچنين ازدواج با فردي با هوش ممكن است در شما انگيزه ايجاد كند و باعث رشد و بالندگي شما شود.
*تجربه كنيد.
خلاقيت اغلب به توانائي تعديل راه حلها از جهات مختلف زندگي خلاصه ميشود. براي مثال نوار چسب خياطي با الهام گرفتن از خار و خسي كه به لباس ميچسبد ساخته شده است و يا شيوه پوست كندن موز ايدهاي براي تهيه قوطيهاي كنسروي است كه با حلقهاي كه روي آن تعبيه شده باز ميشود.
*توجه كنيد.
آيا تا به حال براي شما پيش آمده كه نام كسي را تا مدتي پس از آن كه او را ملاقات كرديد به خاطر نياوريد؟علت اين امر ضعف حافظه نيست بلكه نداشتن تمركز است. با بالا رفتن سن بايد اطلاعات را آگاهانه به حافظه بسپاريم و حفظ كنيم.
*ورزش با عث تقويت قواي فكري ميشود.
تحقيقات گوناگون اكنون از اين فرضيه كه ورزش و تمرينات بدني اثرات سودمندي روي عملكرد تحصيلي دارد حمايت ميكند.تصور ميشود كه در هنگام ورزش اكسيژن و مواد غذايي بيشتري در دسترس سلولهاي مغز قرار ميگيرد؛ به علاوه با عث افزايش فاكتورهائي ميشود كه عامل رشد سلولهاي مغزياند. ورزش فوايد گوناگوني دارد و انجام آن بهصورت مرتب و روزانه توصيه ميشود.
*تازه جوئي رمز موفقيت.
نقاش امپرسيونيست هنري ماتيس در سالهاي پاياني عمر خود از قيچي به جاي قلم مو براي خلق آثارش بهره برد و به هنرش روحي تازه بخشيد. مقايسه افراد خلاقي كه متوقف ميشوند با آنهايي كه به خلاقيت ادامه ميدهند نشان ميدهد كه افراد دسته دوم پيوسته به دنبال دانشي جديد هستند.
*شناخت عوامل بازدارنده.
چنانچه در معرض عوامل مختلفي قرار گيريم كه رشته افكار ما را پاره كنند تمركز كردن مشكل خواهد بود. چنانچه كاري نياز به دقت و تمركز زياد دارد مثلا تهيه يك گزارش بايد دو شاخه سيم تلفن را از پريز كشيد و يا نوشتهاي روي در قرار داد تا كسي در آن هنگام وارد اطاق نشود.
* هميشه به دنبال كارهاي مورد علاقهتان باشيد.
اخيرا روانشناسي هلندي مطالعاتي روي تفاوتهاي بين قهرمان شطرنج و استاد شطرنج انجام داد.او افرادي از هر دسته را تحت آزمايشاتي چون تست هوش، حافظه وتعيين ميزان قوه استدلال براي حركت مهرهها قرار داد و هيچ تفاوتي بين افراد دو گروه پيدا نكرد.تنها تفاوت اين بود كه قهرمان شطرنج علاقه بيشتري به بازي شطرنج داشت. آنها اشتيا ق و تعهد بيشتري نشان ميدهند و كليد خلاقيت آنها هم همين است.
*ايدههاي جديد رابا يكديگر تلفيق كنيد.
با هيچ مطلبي سرسري بر خورد نكرده وآن را با بيتفاوتي نخوانيد. حاشيه نويسي، فكر كردن، شكل دادن وتلفيق مطالب با يكد يگر حتي اگر مطلبي كه ميخوانيد بهنظرتان به درد نخور و بيفايده باشد به شما كمك ميكند تا آن را به نحوي بفهميد كه در نهايت بتوانيد خلاقا نه عمل كنيد.
*روشهاي سريع يا د گرفتن را بيا موزيد.
يكي از مهمترين مهارتهاي قرن بيست و يكم توا نا ئي يا د گيري سريع است؛ پس آ ن را پرورش دهيد. يا د بگيريد كه به سرعت به ايدههاي خود شكل دهيد. شيوه عملكرد مغز خود را پيدا كنيد تا بتوانيد آن را بهتر به كا ر گيريد. بعضي اشخاص پس از مدتي كار فكري نيا ز به استراحتي كوتا همدت و نو شيدن چاي يا قهو ه دارند تا بتوانند دو باره به كار ادامه دهند.
*هميشه برنامههاي بلند مدت داشته باشيد حتي اگر آن را هر روز تغيير دهيد.
نفس برنا مهريزي براي زندگي خود به تنهايي با ارزش است و تغيير دادن آن به ما كمك ميكند كه چيزهاي جديدي ياد بگيريم.
*اشتباه كنيد.
ممكن است در اولين تلاش خود مرتكب اشتباهات زيادي شويد اما كارتان را پيش برده و تمام كنيد.اشتباهات خود را يادداشت كرده وسپس دوباره به كار بپردازيد و اين بار از تكرار اشتباهات جلوگيري كنيد. به گفته شكسپير ترديدهاي ما خائناند و با ترس از تلاش ما را از موفقيت دور ميكنند.
*عواملي كه در ضمن كار باعث افزايش مهارتهايتان شدهاند را يادداشت كرده و گاهي به آنها مراجعه كنيد تا برايتان به عادت تبديل شوند.
*به مسائل از زواياي مختلف نگاه كنيد.
چنانچه ميخواهيد مسئلهاي را حل كنيد راههاي مختلفي را امتحان كنيد و اگر راه اول را به هر دليلي مناسب تشخيص ندادهايد، راه دوم را امتحان كنيد. ايدهها و تصورات را از ديدگاههاي مختلف بررسي كنيد. براي مثال آيا كسي كه در چين رشد كرده و بزرگ شده در مورد يك موضوع خاص به همان شكلي فكر ميكند كه يك نفر در ايرلند؟
*آرامش خود را حفظ كنيد.
خويشتنداري به شما كمك ميكند تا منصف و بيطرف باقي بمانيد و بهتر فكر كنيد.چنانچه به بحث و مجادله بپردازيد و خونسردي خود را از دست دهيد توانائي خودرا براي منطقي و عاقلانه فكر كردن از دست خواهيد داد.
*در جستوجوي حقيقت باشيد.
هر كسي كه خوب فكر كند قبل از هرقضاوتي در جستوجوي حقيقت است.از خود سؤال كنيد كه آيا تمام حقايق را بهطور كامل در دسترس داريد؟ آيا كمبودي در اطلاعاتتان وجود دارد كه شما را از حقيقت و يا راه حل مسئله دور كند؟
*چنانچه در موردي شك داريد حتما سؤال كنيد. هرگز از سؤال كردن نهراسيد.
*مردم را درك كنيم.
آيا كساني كه با شما صحبت ميكنند هميشه اين تصور رادارند كه بايد حرفشان را به طريقي به شما ثابت كنند؟ به راستي علت اين تصور آنها چيست؟
*تجربه مهمترين مرجع ماست.
چنانچه مطلبي را ميشنويم بايد ببينيم آيا واقعا در زندگي ما اتفاق افتاده است يا نه.
* هميشه به خاطر بسپاريد كه بيشتر حقايق نسبياند و بين حقيقت و عقيده تفاوت وجود دارد. كلمات را با احتياط و دقت به كار بريد و هيچگاه خود را گول نزنيد. فكر نكنيد كه بايد پيوسته دنباله رو مردم باشيد.
1- برای مکالمات تلفنی خود از قبل برنامه ریزی کنید و دستور کار داشته باشید.
2- سعی کنید در انجام امور پیچیده با دیگران همکاری نمائید، بدین ترتیب مهارت های لازم برای پیشرفت در کار را کسب می کنید.
3- قبل از شروع یک کار مهم، فهرستی از کلیه کارها، وظایف و فعالیتهایی که باید انجام شوند، تهیه کنید.
4- فعالیت های خود را اولویت بندی کنید و مشخص نمائید برای انجام کارهایی که واقعاً مهم هستند، کدامیک از کارها را باید موقتاً کنار بگذارید.
5- برای تعیین اولویت و ممنوعیت کارها، نتایج هر کدام از آنها را در دراز مدت در نظر بگیرید.
6- بیاد داشته باشید تمرکز و دقت نقش اساسی در عملکرد عالی شما در یک سازمان دارد.
7- پاداش هایی که شما می گیرید بستگی به این دارد که کارهای محوله را چگونه انجام می دهید، و چقدر برای سازمان شما مشکل خواهد بود که فرد دیگری را جایگزین شما کند.
8- بیاد داشته باشید آینده موفق متعلق به افراد با قابلیت است.
9- کلید پیشرفت شما در آینده بستگی به رشد مستمر شخصیت فردی و حرفه ای شما دارد.
10- سعی کنید تمام آموزش های ممکن را طی کنید و بیاد داشته باشید یک فکر و پیشنهاد خوب کافی است تا شما را از انجام سال ها کار سخت معاف کند.
11- حداقل یک ساعت در روز در زمینه کاری خود مطالعه کنید. زیرا کسب دانش درخصوص حرفه مورد انتخاب بازدهی شما را افزایش می دهد.
12- برای برنامه ریزی کارهایتان، فهرستی از فعالیتهایی که باید انجام دهید تهیه کنید. از این رو، هر کاری را قبل از انجام بنویسید.
13- برای این که به حداکثر بهره وری در کار برسید، با تکرار پی در پی این جمله به خودتان نظم و ترتیب بدهید: ”خوب، برگردیم سر کار”.
14- طرز نشستنی را که مخصوص افراد موفق است تمرین کنید، پشتتان را صاف کنید و در همان حالت روی کارتان به طرف جلو متمایل شوید.
15- از تلفن به عنوان یک وسیله کاری استفاده کنید. از این رو، بجای مکالمات خودمانی زود بروید سر اصل مطلب و از تعارفات کم کنید.
16- مدام در پی یافتن راه هایی باشید که عملکرد شما را کاملاَ متحول کند، به صورتی که فعالیت هایتان با اهداف بلند مدت شما هماهنگی بیشتری پیدا کند.
17- برای این که کار بیشتری انجام دهید کمی زودتر، کار را شروع کنید، کمی سخت تر کار کنید و کمی دیرتر دست از کار بکشید.
18- با سریع تر کار کردن راندمان کارتان را بالا ببرید.
19- احساس اضطرار و ضرورت انجام کار را در خودپرورش دهید و با آن پیش بروید.
20- کارهایتان را دسته بندی کنید و تمام کارهای مشابه را همزمان انجام دهید.
21 - سعی کنید اشتباهات کمتری داشته باشید و از همان بار اول کار را درست انجام دهید.
یکی از اقدامات اساسی برای شکوفایی صنایع؛ جلوگیری از فرسودگی و توقف موقت و یا همیشگی تولید واحدهای صنعتی، ارزیابی دقیق از محیط کار و شرایط حاکم بر واحدهای صنعتی در کشورهای در حال توسعه است.
از همین رو، در صورت توجه به نتایج یک ارزیابی صحیح و همه جانبه از وضعیت صنایع و بهره گیری از دستاوردهای تکنولوژی روز می توان به یک محیط صنعتی مطلوب که برخوردار از تمام شرایط و تسهیلات استاندارد روز باشد دست یافت.
اما در این راستا این نکته را باید بیاد داشت که لازمه نیل به این اهداف درک صحیح از ارتباطات نزدیک و همه جانبه بین ارزیابی صحیح محیط کار با مباحث بهره وری، نرخ بازدهی سرمایه، افزایش توان تولید مفید با کیفیت مطلوب و درنهایت توان رقابت بین المللی است.
شاید رساترین اظهارنظر در ارتباط با صنعت امروز جمله معروف «جان اجینگتون» است که می گوید: "تولید بیشتر و بهتر در زمان کمتر یعنی سود بیشتر".
بدون شک با تأسی از این اظهارنظر واقع گرایانه می توان نتیجه گرفت که تنها راهکار معقول برای رسیدن به تولید بیشتر و با کیفیت مطلوب در یک مقطع زمانی مشخص، فراهم نمودن زمینه ای مناسب مانند محیط کار استاندارد، مدیریت کارآمد، برنامه ریزی منظم و هدفمند و استفاده صحیح از امکاناتی است که در اختیار یک سازمان قرار دارد.
بنابراین، عدم توجه کافی به تسهیلات ضروری در محیط کار، فقدان شرایط استاندارد کاری لازم، عدم بهره گیری از فناوری جدید یا ارتقای فناوری موجود در هر سازمان، در نهایت زمینه ساز فرسودگی و عقب ماندگـی صنایع، افزایش هزینه های مازاد برای تولید و سایر هزینه های غیرمستقیم اعم از هزینه های ناشی از حوادث شغلی، آسیب دیدگی نیروی انسانی، ضایعات مواد، توقف در روند تولید و تأخیر در زمان تولید می شود که پی آمد مخرب این فرآیند کار کاهش بازدهی و افزایش قیمت نهایی ساخت و تولید است.
به بیان دیگر بررسی ایمنی، بهداشت شغلی، ارگونومی، شناخت عوامل افت صنایع، تحقیق و کسب اطلاعات روزآمدصنعتی می تواند زمینه ای مناسب در رشد و توسعه اقتصادی - صنعتی را فراهم کند.
از همین رو، سازمان ها با همگام شدن درجهت برنامه های صحیح ارزیابی می توانند کاهش بازدهی و بهره وری نیروی کار و صنایع را تا حد ممکن تقلیل دهند و از طریق سودآور شدن واحد صنعتی و جلوگیری از فرسودگی یا افت ماشین آلات و بهره گیری از فناوری روز، طول عمر واحدهای صنعتی افزایش یابد.
گرچه برای تحقق این اهداف اقدامات متنوع زیادی باید انجام پذیرد، اما برخی از عوامل تأثیرگذار بر روند رشد صنایع عبارتند از:
1- بررسی، بهبود وتعمیر اساسی تسهیلات و امکانات ساختمانها، انبارها و تاسیسات
2 - بررسی سیستم حمل و نقل داخلی و خارجی و اصلاح مشکلات در کنار بررسی نوع و چگونگی حمل و نقل مواد، کالاها و نیروی انسانی در محیط کار و تلاش برای کاهش حمل و نقل های اضافی و همچنین کاهش طول مسیر حرکت بین دپارتمانهای مختلف
3- بررسی و بهبود وضعیت انبار کالا و مواد، نوع تغذیه انبارها، چگونگی بارگیری و تخلیه انبارها و برنامه ریزی جهت کاهش استفاده از انبار جهت نگهداری کالای ساخته شده برای مدت طولانی
4 - بهبود آموزشهای فنی، ایمنی و بهداشت شغلی
5- توجه هرچه بیشتر به سلامت شغلی، ارگونومی و انتروپومتری
6 - توسعه و ارتقای خدمات ارائه شده به نیروی انسانی
7 – دستیابی به نگرش جدید، مدیریت صحیح و توسعه امکانات درجهت استفاده درست از مهارتهای کارگری و نیروی انسانی فنی و مهندسی
8 - توجه هرچه بیشتر به معیارهای ایمنی (حوادث و بیماریهای شغلی) و پیشگیری از حوادث، بخصوص حوادث آتش سوزی
9 - توجه روزافزون به استانداردهای روز در ارتباط با نور، روشنایی، تابش، رنگها، ارتعاش سروصدا، تهویه، بهداشت و نظافت، حرارت و برودت، تجهیزات محافظت و ایمنی فردی و تاثیرات انواع مختلف مواد
10 - اهمیت به آموزشهای دوره ای در حین کار، ارزیابی پایان دوره و اعمال آن با در نظر گرفتن پاداش، جوایز و انواع تشویقها
11 - توجه به امر تحقیق وتوسعه به منظور ارتقای فناوری و دستیابی به اطلاعات و استانداردهای روز صنعتی
12- توجه به افزایش منطقی و صحیح مدت زمان مفید کارکرد نیروی انسانی بخصوص نیروهای شاغل در خط تولید و اهمیت دادن به کارسنجی و زمان سنجی صحیح و برآورد نتایج حاصله؛
به بیان دیگر کسب اطلاعات روز، تحقیق، بازدید از مراکز صنعتی پیشرفته، ارتباط با واحدهای صنعتی مشابه داخلی و خارجی، ایجاد امکانات بیشتر جهت تبادل اطلاعات بین واحدهای صنعتی، ارتقای سطح علمی کادر مهندسی و مدیران سطوح مختلف و بهره گیری از ارزیاب با تجربه و دارای صلاحیت، زیرا بهره گیری از ارزیاب کارآمد می تواند زمینه مناسب برای تحول صنعتی و دستیابی به اهداف عالی در هر واحد صنعتی را فراهم سازد.
در ضمن به این نکته نیز باید توجه داشت که انجام اصلاحات پس از ارزیابی دارای هزینه و مخارج متعدد است ولی با درنظر گرفتن سود حاصل پس از ارزیابی صحیح این هزینه ها در سبد مخارج یک سازمان ناچیز به نظر می رسد.
اقراء . . . اقراء باسم ربک الذی خلق
جبرئيل گفت: « نام خدايت را بخوان كه جهان و جهانيان را آفريد. خدايى كه انسان را از ماده پست آفريد (نطفه). بخوان كه خدايت بزرگ است. خدايى كه با قلم دانش آموخت و به انسان چيزهايى ياد داد كه نمىدانست.»
پيك وحى، رسالت خود را به انجام رسانيد، و به آسمانها بالا رفت. پيامبر صلى الله عليه و آله نيز از كوه فرود آمد.
از مشاهده عظمت و جلال خداوند و آنچه به وسيله وحى ديده بود كه از شكوه و عظمت ذات حق حكايت مىكرد، بيهوش شد، و دچار تب گرديد
